ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

20/11/10

ΚΩΣΤΑΣ ΣΑΜΑΡΑΣ. Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ, ΕΖΗΣΕ ΣΤΗΝ ΖΑΧΑΡΩ.

Ήταν ο πιο διαβόητος ληστής στην Ελλάδα
Απέδρασε πέντε φορές από τις φυλακές
Προσπάθησε άλλες πέντε
Καταδικάστηκε με πέντε χρόνια φυλάκισης
Έμεινε μέσα σχεδόν είκοσι
Ελεύθερος, νόμιμος και συγγραφέας πλέον, ο Κώστας Σαμαράς μιλάει για μια ζωή παρανομίας και για την αξία της ελευθερίας, όπως τη νιώθει ένας δραπέτης.


  26 Ιουνίου 1987
Στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λάρισας, ανάμεσα στα δυο κελιά, τον προθάλαμο και την τουαλέτα, υπάρχει ένας ακάλυπτος χώρος. Δεν μπορείς να πας πουθενά από εκεί, δεν υπάρχει τυφλός τοίχος προς τα έξω, αλλά υπάρχει κάτι σημαντικό: Θέα προς τον ουρανό. Ο Κώστας Σαμαράς ήρθε στα κρατητήρια έχοντας μόλις τελειώσει από ένα δικαστήριο στα Τρίκαλα. Θα περίμενε εκεί να περάσει να τον πάρει μια κλούβα που έκανε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη – Αθήνα για να τον παει στην πρωτεύουσα –από εκεί θα τον έπαιρνε άλλη κλούβα για να τον γυρίσει στην Κέρκυρα, όπου ήταν φυλακισμένος.
Στον προθάλαμο καθόταν μαζί με έναν άλλο κρατούμενο, ένα ντόπιο, κι ένα δεσμοφύλακα. Οι δυο τους γνωρίζονταν, κι άρχισαν κουβεντούλα. Παρήγγειλαν φαγητό και έφαγαν όλοι μαζί, μετά ο δεσμοφύλακας τους κέρασε και δυο μπίρες, ο άλλος κρατούμενος έβγαλε και δυο πουράκια.
Μια ωραία ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή ο Σαμαράς σηκώθηκε για να πάει στην τουαλέτα. Βγήκε στον ακάλυπτο κι αμέσως η θέα του έβαλε ιδέες. Κοίταξε τριγύρω τις πολυκατοικίες. Μετά μπήκε στην τουαλέτα και μελέτησε το παραθυράκι της, που έβλεπε στον ακάλυπτο. Επέστρεψε στον προθάλαμο προφασιζόμενος ότι ξέχασε την πετσέτα του, πήρε κι ένα ρολό από χαρτί υγείας, κι επέστρεψε έξω.
Το πρεβάζι του παραθύρου της τουαλέτας βρισκόταν σε ύψος δυόμισι μέτρων. Ο Σαμαράς πήδηξε και το γράπωσε, και τράβηξε τον εαυτό του προς τα πάνω. Μισό μέτρο ψηλότερα ήταν η ταράτσα της τουαλέτας. Μέσα σε λίγα δεντερόλεπτα ήταν πάνω. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, είχε διασχίσει την ταράτσα στα τέσσερα, και πηδούσε στον κήπο της διπλανής μονοκατοικίας. Μια γριά τον είδε και φώναξε
«Αστυνομία! Ξυπνάτε! Σας φεύγει ένας!». Βγήκε στο δρόμο και έτρεξε προς την αντίθετη πλευρά, μακριά από τα κρατητήρια. Πολύ σύντομα οι αστυνομικοί θα ξεχύνονταν στο κατόπι του. Βρήκε ένα τριόροφο γιαπί κι ανέβηκε να κρυφτεί μέχρι να καταλαγιάσει η φασαρία.
Το απόγευμα κατέβηκε σε ένα ψιλικατζίδικο, αγόρασε λίγα τρόφιμα και τηλεφώνησε σε ένα γνωστό του στην Αθήνα, να τον περιμένει, γιατί έρχεται. Βγήκε στις γραμμές του τρένου, και άρχισε να περπατάει.
Μετά από εικοσιδύο μήνες στη φυλακή, ήταν ελεύθερος, ήταν δραπέτης.


Ο Κώστας Σαμαράς γεννήθηκε στα Τρίκαλα στα τέλη της δεκαετίας του ’50 «από μάνα βλάχα και πατέρα καραγκούνη», όπως λέει. Ο οικοδόμος πατέρας του δούλευε σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, με αποτέλεσμα η οικογένεια να αλλάζει τόπο κατοικίας συχνά, από τα Τρίκαλα στην Αθήνα, από εκεί στη Ζαχάρω και τον Πύργο, και πίσω στην Αθήνα. Τα παιδικά του χρόνια ήταν ήσυχα, η οικογένεια πλούσια δεν ήταν, αλλά ο μικρός Κώστας είχε όλη την ευχέρεια να αναπτύξει τα ταλέντα του φτιάχνοντας διάφορες χειροτεχνίες στο σχολείο, και να διαβάζει. Ακόμα θυμάται πως τα αγαπημένα του βιβλία, που τα διάβασε στην ηλικία των 12, ήταν ο «Κόμης Μοντεχρήστος» του Αλέξανδρου Δουμά και ο «Πεταλούδας» του Ανρί Σαριέρ.
Το να πει κάποιος ότι αυτά τα δύο τον έστρεψαν σε μια ζωή παρανομίας θα ήταν τραβηγμένο, βεβαίως, και υπεραπλουστευτικό. Η πραγματικότητα είναι πάντα πιο πολύπλοκη.
Ξεκίνησε από απλές μικροκλοπές δίσκων στο Μοναστηράκι και στο Μινιόν, αλλά η πορεία του προς την βαθιά παρανομία δεν ήταν γρήγορη. Ο Κώστας Σαμαράς σπούδασε στα ΤΕΙ Γραφικών και Διακοσμητικών Τεχνών, έπαιξε και ντραμς σε διάφορα συγκροτήματα (από το διαμέρισμα που είχε νοικιάσει για πρόβες ένα από αυτά κοντά στην πλατεία Εξαρχείων είχαν περάσει ο Νικόλας Άσιμος, ο ηθοποιός Άρης Ρέτσος και μέλη των Φατμέ) και έκανε και μικροδουλειές σε εταιρίες. Αργότερα άνοιξε μπαράκι στα Τρίκαλα, ενώ πάντα ζωγράφιζε. Μια από τις εμπειρίες που περιγράφει με μεγαλύτερη υπερηφάνεια ήταν τα εγκαίνια της πρώτης του έκθεσης στα Τρίκαλα.
Αλλά πάντα έκλεβε. Μικρές διαρρήξεις σε καταστήματα και γραφεία επιχειρήσεων για μικρά ποσά, που στη συνέχεια έγιναν λίγο μεγαλύτερες (σε ένα κατάστημα με μουσικά όργανα, μετά σε κοσμηματοπωλείο) σε Αθήνα και Τρίκαλα.
Και μετά, ένα απόγευμα σε ένα μπαράκι πίσω από τα ΚΤΕΛ Τρικάλων συνάντησε ένα φίλο του, το Νίκο το Βλάχο, που δεν ήταν αυτό το όνομά του αλλά έτσι τον φώναζαν επειδή είναι Βλάχος, και το ‘φερε η κουβέντα και άρχισαν να μιλάνε για ληστείες. Αποδείχτηκε ότι μοιράζονταν το χόμπι, και αποφάσισαν να συνεταιριστούν.
Το επίθετο του Νίκου του Βλάχου ίσως να το έχεις ακουστά: Παλαιοκώστας.


Μάιος 1989
Μερικές φορές η απόδραση δεν σου έρχεται από μόνη της, πρέπει να την κυνηγήσεις. Έτσι ο Κώστας Σαμαράς αποφάσισε να πάρει το έγκλημα ενός άλλου κρατούμενου στην πλάτη του, ώστε να χρειαστεί να πάει να δικαστεί στις Σέρρες, με μόνο σκοπό την απόδραση. Ούτως η άλλως πια είχε συγκεντρώσει πάνω από 100 κατηγορίες, δυο πάνω δυο κάτω δεν άλλαζαν πολλά πράγματα.
Μαζί με δυο συγκρατούμενους, αυτόν το έγκλημα του οποίου είχε φορτωθεί κι έναν άλλον, έφυγαν από τη φυλακή της Κέρκυρας με την κλούβα για την Αθήνα, από κει για τη Θεσσαλονίκη, και τελικά για τις Σέρρες.
Το Αστυνομικό Τμήμα της πόλης βρισκόταν στον πρώτο όροφο ενός κτιρίου με καταστήματα. Δίπλα στο ένα από τα δύο κελιά βρισκόταν η τουαλέτα των κρατουμένων, και μεσοτοιχία μ’ αυτή η τουαλέτα των αστυνομικών. Μόνο η μία είχε κάγκελα στο παράθυρο. Έξω απ’ το κτίριο στο σημείο αυτό υπήρχε ένα πλατύ γείσο, σαν μπαλκονάκι χωρίς κάγκελα. Το σχέδιο ήταν απλό:
Θα άνοιγαν μια τρύπα στον τοίχο της μιας τουαλέτας, κι έτσι θα περνούσαν στην άλλη. Θα έβγαιναν απ’ το παράθυρο στο γείσο, και με σκοινί από σεντόνια θα κατέβαιναν στο δρόμο. Για να σκάψουν θα χρησιμοποιούσαν μια ατσαλένια αυτοσχέδια λάμα, περίπου 20 εκατοστών, που τους την είχε αφήσει ένας φίλος στο Μεταγωγών στην Αθήνα.
Μα δεν είχαν πολύ χρόνο.
Καθώς ο Σαμαράς έσκαβε λίγο λίγο το σοβά και τη λάσπη γύρω απ’ τα τούβλα στη βάση του τοίχου, οι ώρες πέρναγαν, και μετά οι μέρες. Το δικαστήριο ήρθε, και τους ανακοινώθηκε πως την επόμενη το πρωί η κλούβα θα τους έπαιρνε για το ταξίδι της επιστροφής. Δεν προλάβαιναν. Κι όταν ο Κώστας κατάφερε κι έβγαλε τα τούβλα, διαπίστωσε πως από την αποκεί πλευρά του τοίχου υπήρχε πλακάκι, κι ένα δάχτυλο τσιμέντο. Απογοητευμένοι, οι άλλοι δύο έπεσαν για ύπνο. Δεν υπήρχε περίπτωση να προλάβουν. Ο Σαμαράς, όμως, δεν κοιμήθηκε.
Όλη νύχτα έσκαβε το τσιμέντο. Έριχνε νερό από το καζανάκι για να το μουσκέψει κι έξυνε με τη λάμα, μέχρι που αποκαλύφθηκαν τα πλακάκια. Όταν τελείωσε η ώρα είχε πάει επτά το πρωί, είχε ξημερώσει, και η κλούβα θα ερχόταν όπου να ‘ναι. Δεν υπήρχε περίπτωση να βγουν από το παραθυράκι, οποιοσδήποτε ήταν στο δρόμο θα τους έβλεπε. Οι άλλοι δύο εγκατέλειψαν την ιδέα. Ο Σαμαράς αποφάσισε να κάνει κάτι άλλο.
Ξυρίστηκε στα γρήγορα με ένα ξυραφάκι Bic, αφήνοντας μόνο το μουστάκι. Φόρεσε ένα σκούρο μπουφάν, και ένα ζευγάρι χοντρά κοκάλινα γυαλιά μυωπίας. Πέρασε από την άλλη πλευρά, στην τουαλέτα των αστυνομικών. Καθώς παραβίαζε την κλειδαριά, αστυνομικοί φώναξαν στους τρεις να ετοιμάζονται, καθώς η κλούβα τους είχε έρθει. Ο Σαμαράς ξεκλείδωσε την πόρτα, και κάλεσε για τελευταία φορά τους άλλους δύο να τον ακολουθήσουν. Τρόμαξαν, και δεν το έκαναν. Άνοιξε την πόρτα και βγήκε στον προθάλαμο. Με ψύχραιμο βήμα περπάτησε πέντε μέτρα μέχρι το κεφαλόσκαλο, κι άρχισε να κατεβαίνει ήρεμα τα σκαλοπάτια. Δυο τρεις αστυνομικοί που βρίσκονταν εκεί ούτε που του έδωσαν σημασία –ήταν άλλωστε, αγνώριστος. Πέρασε δίπλα από τη σκοπιά της εισόδου. Ήταν άδεια.
Δεν έτρεξε. Περπάτησε ψύχραιμα στα στενά, μπήκε σε ένα κατάστημα με ρούχα και αγόρασε ένα μακό μπλουζάκι κι ένα παντελόνι σε διαφορετικό χρώμα από αυτά που φορούσε. Από ένα περίπτερο πήρε μερικά τρόφιμα. Μπήκε σε ένα ασανσέρ πολυκατοικίας και ξύρισε και το μουστάκι στον καθρέφτη. Μετά τηλεφώνησε σε ένα δικηγόρο. Του είπε τι είχε γίνει, και του ζήτησε να πάει στο Αστυνομικό Τμήμα των Σερρών, για να μην φάνε πολύ ξύλο οι άλλοι δύο.
Μετά, έφυγε για το σιδηροδρομικό σταθμό.


Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν διάβασα το βιβλίο του Κώστα Σαμαρά («Καταζητείται», εκδ. Κέδρος) ήταν: «Έχω βάλει συναγερμό στο αυτοκίνητο;» Είναι απίθανο το πόσα αυτοκίνητα κλέβονται σ’ αυτό το βιβλίο –για κάθε «δουλειά» ο Σαμαράς και οι συνεργάτες του έκλεβαν από ένα ως τέσσερα, και οι δουλειές είναι τόσο πολλές που τελικά σου φαίνεται απίθανο που δεν σου έχουν κλέψει το δικό σου.
Ο Κώστας Σαμαράς ήταν ληστής. Αυτή είναι η ιδιότητα που μπορεί κάποιος να του προσάψει: Έκλεβε μαγαζιά, τράπεζες κι αυτοκίνητα. Τα πιο γνωστά χτυπήματά του ήταν σε τράπεζες κωμοπόλεων της Ελλάδος, από όπου έκλεψε μεγάλα ποσά με τη βοήθεια των συνεργατών του, κυρίως των αδερφών Παλαιοκώστα.
Οι τράπεζες όμως ήρθαν σχετικά αργά στην καριέρα του –το 1992 η πρώτη, παρέα με το Βασίλη Παλαιοκώστα, ως δραπέτης. Είχε συμπληρώσει σχεδόν 100 μικροκλοπές από κοσμηματοπωλεία, εταιρίες και καταστήματα όταν τον συνέλαβαν για πρώτη φορά, σε μια ταράτσα με την (έγκυο) τότε κοπέλα και συνεργό του, καθώς προσπαθούσαν να διαρρήξουν (για δεύτερη φορά) ένα κατάστημα οπτικών.
Ήταν 1985.
Η σκέψη της απόδρασης του μπήκε στο μυαλό από την πρώτη στιγμή που μπήκε στη φυλακή.



Ιούλιος 1989
Τα πράγματα ήταν άσχημα. Τον είχαν πιάσει την ώρα που έκλεβε ένα Nissan Sunny στη Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα την ώρα που ήταν ξαπλωμένος και έκανε τις απαραίτητες ενώσεις των καλωδίων, και την ώρα που ο συνεργάτης του, ο Νίκος ο Βλάχος, που θα έπρεπε να τον ειδοποιήσει αν πλησίαζε κανείς, έφευγε τρέχοντας. Και μετά είχε δώσει στους αστυνομικούς μια πλαστή ταυτότητα που έγραφε πάνω «Αρσενίου». Και μετά άλλοι αστυνομικοί έφεραν δυο σακβουαγιάζ με τον εξοπλισμό του. Είχαν βρει το αυτοκίνητο. Και πλέον είχαν όλα τα στοιχεία που χρειάζονταν. Δεν είχαν καταλάβει ακόμα ποιος είναι, αλλά ήταν θέμα χρόνου.
Ο ανθυπαστυνόμος διέταξε να τον κλείσουν στο κρατητήριο για να επεξεργαστούν τα στοιχεία, και στη συνέχεια θα του ξαναμιλούσαν. Ένας αστυνομικός του φόρεσε τις χειροπέδες μπροστά και τον έκλεισε στο μικρό κελί, κι έκλεισε με δύναμη την πετούγια. Τράβηξε το χερούλι της και το άφησε σε μια μεταλλική ντουλάπα, κι έφυγε.
Είχε κάνει ένα μοιραίο λάθος:
Δεν είχε κλειδώσει την πόρτα. Ο Σαμαράς άρχισε να ψάχνει το μικρό κελί για οτιδήποτε μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο. Παραδόξως, στο πρεβάζι του ψηλού καγκελόφρακτου παραθύρου βρήκε ένα ξυραφάκι μπικ. Η πλαστική λαβή του ταίριαζε τέλεια στην τρύπα της πετούγιας. Μέσα σε λίγα λεπτά, η πόρτα είχε ανοίξει. Χώθηκε σε ένα άδειο διπλανό γραφείο, και βγήκε από τη μπαλκονόπορτα στο μπαλκόνι έξω. Ήταν πολύ ψηλά για να πηδήξει, οπότε πέρασε στο μπαλκόνι του διπλανού κτιρίου, όπου βρήκε μια μπαλκονόπορτα ανοιχτή. Ήταν ένα καφενείο, φυσικά άδειο και κλειστό, καθώς ήταν πια 5 το πρωί. Βγήκε από το φεγγίτη, πάνω από την πόρτα.
Φορούσε ακόμα τις χειροπέδες. Θα τις κρατούσε ως σουβενίρ.


«Ήμουν ένα κοινό κλεφτρόνι, ίσως πιο θρασύς και ψαμένος από το συνηθισμένο, που νόμιζα ότι κορόιδευα το σύστημα διαλέγοντας συνειδητά αυτό τον τρόπο ζωής, έστω και σαν αντίσταση εν μέρει σε έναν αντιφατικό κόσμο που κλαδεύει και ευνουχίζει καθετί το διαφορετικό»
Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ζωής και της δράσης του Κώστα Σαμαρά στο αντικειμενικό μάτι είναι η ιδεολογική υπόσταση την οποία έδινε (και δίνει) ο ίδιος στην παρανομία. Είχε το δικό του σύστημα αξιών, που συνέβαινε να είναι διαφορετικό από το σύστημα αξιών του κράτους. Βεβαίως, κάποιος θα πει ότι αν ο καθένας είχε και το δικό του σύστημα αξιών, και ακολουθούσε τους δικούς του νόμους, οργανωμένες κοινωνίες δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν, και θα είχε δίκιο. Αλλά τουλάχιστον κάποιους κανόνες ακολουθούσε. «Δεν ήθελα να κάνω ζημιά σε έναν άνθρωπο κατώτερης τάξης», μου λέει, «έναν άνθρωπο του μεροκάματου. Ένα γέρο, ένα παιδί. Παρ’ όλα αυτά, στην παρανομία δεν μπορείς να πας από το Α στο Ω. Πρέπει να περάσεις από κάποια σκαλοπάτια. Το να κλέψω αυτοκίνητο από κάποιον που είναι άνθρωπος του μόχθου δεν ήθελα να το κάνω. Αλλά αναγκάστηκα να το κάνω. Και βέβαια, πάνω απ’ όλα να μη γίνει ζημιά σε κάποιον. Να χαθεί ζωή. Γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να επανορθωθεί». Και δεν είναι μόνο αυτά. Για ιδεολογικούς λόγους δεν έκανε ναρκωτικά. Πολλά από τα αυτοκίνητα που έκλεψε με τους συνεργάτες του τα επέστρεψε στους ιδιοκτήτες τους μετά τη «δουλειά», τηλεφωνώντας για να τους πει πού είναι. Και δεν λήστεψε ποτέ ιδιωτικές κατοικίες. Τις θεωρούσε άβατο.
Από όλα αυτά πηγάζει μια συμπάθεια, δεν τον ξεγράφεις τον παράνομο αυτόν, αναγνωρίζεις ότι δεν είναι το αγρίμι το ξένο, το αλλιώτικο από σένα, το λιγότερο από άνθρωπος.
Και η συμπάθεια ήρθε κατά κύματα.
Δες, ας πούμε, την υποδοχή που η κριτική επιφύλαξε στο βιβλίο του. Αυτή δεν περιορίζεται στο λογοτεχνικό του πράγματος, αλλά γίνεται και κοινωνική: «Όπως γράφει ο Μπάροουζ, ο Σαμαράς έχει το σθένος να ταξιδεύει στην κόλαση και από εκεί να μας στέλνει τις αναφορές του» έγραψε ο Γεώργιος-Ίκαρος Μπαμπασάκης στην Καθημερινή. «Ο Σαμαράς καταδικάστηκε γιατί λήστεψε κάποιες τράπεζες. Και καλώς έπραξε, αφού οι Τράπεζες είναι οι μεγαλύτεροι γκάνγκστερ που υπάρχουν», έγραψε ο Ηλίας Πετρόπουλος στην Ελευθεροτυπία. «…Δεν είναι μόνο ένα ντοκουμέντο, δεν είναι μόνο μία μαρτυρία για τη ζωή στην παρανομία, για το σωφρονιστικό σύστημα, για τη δουλειά της αστυνομίας, δεν είναι μόνο το εγχειρίδιο ενός καλού ληστή ή μιας πετυχημένης απόδρασης. Δεν είναι μόνο ένα από τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν ποτέ, που σου κόβει την ανάσα. Eίναι ένα λογοτεχνικό θαύμα», γράφει η Λένα Κιτσοπούλου στην Athens Voice.
Που όμως ο θαυμασμός γίνεται υπεραπλούστευση, γίνεται λαϊκισμός; Μήπως η συμπάθεια για τον Κώστα Σαμαρά είναι ίδια με τη συμπάθεια που έχεις για τον Ντάνι Όσεαν, το φανταστικό γοητευτικό ληστή στη «Συμμορία των 11»; Ρηχή και αφελής;



Σεπτέμβρης 1991

Λίγοι ξέρουν ότι το πάτωμα μιας από αυτές τις μεγάλες παλιές κλούβες της αστυνομίας κάτω από το πλαστικό δάπεδο είναι ξύλινο. Λεπτό κόντρα πλακέ θαλάσσης, ψευτόπραμα. Το μόνο που χρειάζεσαι για να το κόψεις είναι ένα γερό σκαρπέλο με πλάγια κόψη και ένα κομμάτι είκοσι πόντων από στενή πριονόλαμα. Εύκολο να τα βρεις στις Ελληνικές φυλακές.
Ο Σαμαράς βρισκόταν στο Μεταγωγών Πειραιά μετά από μια δίκη του στα Τρίκαλα, περιμένοντας να μεταφερθεί πίσω στη φυλακή του, στην Κέρκυρα, όταν βρέθηκε με τα εργαλεία τυλιγμένα στις κουβέρτες του, και το Βασίλη μιλημένο απ’ έξω, να περιμένει στο Αντίρριο για να τον μαζέψει.
Η κλούβα είχε τριάντα καθίσματα σε δυο σειρές διπλών λαμαρινένιων καθισμάτων. Ο Σαμαράς μπήκε και κάθισε αμέσως στο μπροστινό αριστερό κάθισμα, μαζί με ένα γνωστό του απ’ τον Κορυδαλλό. Όταν η κλούβα βγήκε στη λεωφόρο Καβάλας, ξάπλωσε στο άνοιγμα ανάμεσα σε δυο καθίσματα και ξήλωσε το πλαστικό δάπεδο. Πράγματι, από κάτω ήταν το γυμνό κόντρα πλακέ. Σχημάτισε με ένα στυλό ένα παραλληλόγραμμο, και μούσκεψε το ξύλο με λίγο νερό για να μαλακώσει. Στη συνέχεια πήρε το κοπίδι και άρχισε να ξύνει. Η φασαρία της μηχανής και ενός ραδιοφώνου που είχαν οι κρατούμενοι δεν άφηνε τον ήχο να περάσει στο κουβούκλιο των αστυνομικών μπροστά, ή στους φύλακες πίσω. H δουλειά προχωρούσε γρήγορα, αλλά η κλούβα άλλαξε δρομολόγιο όταν έγινε γνωστό πως συνδικαλιστές είχαν κλείσει την Εθνική οδό Αθηνών-Πατρών, έτσι θα έκαναν το δρομολόγιο από τη βόρεια πλευρά, μέσω Θήβας, Λιβαδειάς και Ναυπάκτου. Οι αλλεπάλληλες στροφές και η κάπνα από τους μπάφους των συγκρατούμενων έκαναν τον Κώστα να ζαλίζεται καθώς έξυνε ξαπλωμένος στο πάτωμα. Έκανε εμετό τέσσερις φορές στο σακουλάκι που μάζευε τα ροκανίδια. Του έδινε κουράγιο η άσφαλτος που γρήγορα φάνηκε κάτω από το ξύλο.
Μετά από τέσσερις ώρες, λίγο πριν το Μεσολόγγι, η τρύπα είχε ανοίξει. Η κλούβα σταμάτησε για λίγο στο Μεσολόγγι για να κατεβάσουν έναν κρατούμενο, αλλά ο Κώστας δεν ήταν ακόμα έτοιμος να φύγει. Μόλις ξεκίνησαν πάλι, ξυρίστηκε και άλλαξε ρούχα. Έβαλε ακόμα μια αλλαξιά σε μια πλαστική σακούλα, μαζί με δυο τρία κρουασάν κι ένα μπουκάλι νερό.
Στην Αμφιλοχία η κλούβα σταμάτησε σε ένα βενζινάδικο για ανεφοδιασμό. Τέσσερις κρατούμενοι από αυτούς που κάθονταν στο πίσω μέρος και δεν είχαν πάρει χαμπάρι τίποτα για την απόδραση κατέβηκαν για κατούρημα μαζί με τους φύλακες και τους οδηγούς. Μόνο ένας αστυνομικός είχε μείνει μέσα στην κλούβα. Ο Κώστας φόρεσε ένα καπέλο τζόκεϊ και γυαλιά ηλίου, και ρώτησε για τελευταία φορά τους κρατούμενους που κάθονταν κοντά του και ήξεραν τι γινόταν αν θα ήθελαν να έρθουν μαζί του (ζαλισμένοι από τη μαστούρα, αρνήθηκαν). Μετά, πέρασε με τα πόδια πρώτα μέσα από την τρύπα, και σύρθηκε κάτω από την κλούβα από την πλευρά του δρόμου. Άρχισε να περπατά προς το κέντρο της πόλης, χωρίς να βιάζεται. Αν τον είδαν οι δυο αστυνομικοί που έπιναν καφέ στο βενζινάδικο, δεν τον γνώρισαν. Όταν έφυγε απ’ το οπτικό πεδίο τους, δεν μπόρεσε πια να συγκρατηθεί: Άρχισε να τρέχει.


Ο Κώστας Σαμαράς είναι μετρίου αναστήματος, με μαλλιά περισσότερο άσπρα παρά γκρίζα.
«Την απόφαση να τελειώνω με την παρανομία την είχα πάρει πριν καν γράψω το βιβλίο. Έβλεπα ότι με οδηγούσε σε επικίνδυνα μονοπάτια, πια. Είδα και διάφορους φίλους και γνωστούς να χάνονται, είτε από συγκρούσεις με αστυνομικούς, είτε από συγκρούσεις μεταξύ τους, είτε από ναρκωτικά, και πήρα την απόφαση να βγω νόμιμα. Με ταλαιπώρησε αρκετά αυτό, γιατί με το παρελθόν που είχα δεν ήταν εύκολο να με εμπιστευθούν. Και το πάλεψα και με τον εαυτό μου.
Πέρασα σχεδόν είκοσι χρόνια σε ενεργή παρανομία και φυλακές. Δεν ήταν και το καλύτερο τίμημα γι’ αυτά που είχα κάνει. Θα μπορούσα να κάνω κάποια άλλα πράγματα αν είχα τη δυνατότητα να τα ξαναζήσω. Αν είχα τότε τα μυαλά που έχω τώρα; Μπορεί να έμπαινα και πάλι στην παρανομία. Αλλά θα λειτουργούσα διαφορετικά.
Αποφυλακίστηκα το 2004. Για ένα διάστημα δούλεψα στην Κλίμακα, μια ΜΚΟ, στον τομέα απασχόλησης ατόμων με ειδικές ανάγκες. Κάναμε ανακύκλωση χαρτιού, παίρναμε χαρτί από εταιρίες και το δίναμε σε εργοστάσια για ανακύκλωση. Μετά πήγα στην πατρίδα μου, στα Τρίκαλα, και δούλεψα σε έναν εκδότη. Έκανα φωτογραφήσεις και μακέτες για εφημερίδες και περιοδικά. Τα τελευταία δύο χρόνια έχω πάρει άδεια λαϊκής. Πουλάμε αντικείμενα για το σπίτι.
Πώς φαντάζομαι τη ζωή μου σε δέκα χρόνια; (γελάει). Δεν ξέρω. Δεν κάνω πια μακροπρόθεσμα σχέδια».



Φεβρουάριος 1996

Επρόκειτο να φύγουν όλοι μαζί, μια ντουζίνα κρατούμενοι, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Ήταν μια περίοδος ταραχών για τις φυλακές: Και στο Βόλο έγιναν εξεγέρσεις, και στην Κέρκυρα μια ομαδική απόδραση. Βρίσκονταν στον Άγιο Στέφανο της Πάτρας, και η εξέγερση η δικιά του βρισκόταν σε εξέλιξη. Οπότε ήταν ευκαιρία να φύγουν. Μα στην έξοδο είχαν κολλήσει –δυο φύλακες είχαν πεταχτεί και είχαν καθηλώσει τους περισσότερους με τα όπλα.
Ο Κώστας Σαμαράς μαζί με τρεις Αλβανούς είχαν περάσει, παίρνοντας όμηρο ένα φύλακα στο δρόμο, και είχαν βγει. Είχε τελειώσει το επισκεπτήριο λίγο πριν, οπότε έτρεξαν στο πάρκινγκ όπου μερικοί επισκέπτες βρίσκονταν ακόμα. Ο ένας Αλβανός έφυγε τρέχοντας στα χωράφια, αλλά οι άλλοι δύο με τον Σαμαρά ήθελαν να πάρουν αυτοκίνητο. Έκλεψαν ένα Hyundai Sonata από τον επισκέπτη που ετοιμαζόταν να φύγει, και απομακρύνθηκαν γρήγορα. Οδήγησαν 20 χιλιόμετρα, και χώθηκαν σε ένα δασάκι για να περάσουν τη νύχτα.
Στο Hyundai πρέπει να πατάς το συμπλέκτη για να ξεκινήσεις, αλλά αυτό ο Κώστας και οι Αλβανοί δεν το γνώριζαν, οπότε το πρωί νόμισαν πως κάτι έχει πάθει το αυτοκίνητο και δεν ξεκινάει.
Έφυγαν με τα πόδια προς το νότο.




ΤΑ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΑ ΤΟΥ 2006

Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ αποκλήρωσε τον γιο του Γιάννη, γιατί είναι gay! Στη
διαθήκη του ανέφερε: “δεν συμφωνώ με κάποιες επιλογές που έκανε στην
προσωπική του ζωή”.

Ο Σταμάτης Φασουλής νοικιάζει, μεταξύ άλλων και ένα ρετιρέ στο Χαλάνδρι, στο
οποίο - σύμφωνα με μαρτυρίες γειτόνων - ένα απόγευμα είχε καλέσει τον Μέμο
Μπεγνή
. Ο Φασουλής είχε κάνει «χρυσό» τον Μπεγνή να του κάτσει (ή να κάτσει αυτός στον Μπεγνή) κι από τα παρακάλια γρήγορα πέρασε στην πίεση. Όλη η γειτονιά, λέει, άκουσε τον Μπεγνή να φωνάζει και να αντιστέκεται. Δεν είναι γνωστό αν τελικά έκατσε ή έφυγε. Εκτός των άλλων, μέχρι και το φετινό Ιούνιο, ο Μπεγνής τα είχε με το Γιώργο Τσαλίκη.

Ο διάσημος τραγουδιστής που πρόσφατα απέκτησε και παιδί κι ο οποίος γύρω στην άνοιξη συνελήφθη έπ' αυτοφώρω στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του με τρανσέξουαλ είναι ο Θάνος Πετρέλης! Ο οποίος είχε «μεγάλα μέσα» στην
Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών και παρακάλεσε να αποσιωπηθεί το γεγονός πάση θυσία. Ο Πετρέλης «την έχει πέσει» ουκ ολίγες φορές σε θαυμάστριές του στα κέντρα όπου εμφανίζεται και δεν διστάζει να δώσει το κινητό του (και να ζητήσει από τις διάφορες ...) και μετά τους στέλνει μηνύματα.

Ενας άλλος που μέχρι και πριν 4 χρόνια «την έπεφτε» αβέρτα σε κοριτσάκια
στις τουαλέτες των κέντρων που εμφανιζόταν ήταν ο Τριαντάφυλλος.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης τα είχε με τον Γιώργο Μαζωνάκη.

Ο Πέτρος Κωστόπουλος συζούσε 2 χρόνια στο Παρίσι με τον Κώστα Λαλιώτη (ήταν - κανονικό - ζευγάρι φυσικά).

Ο Πέτρος Κωστόπουλος δέρνει άγρια την Μπαλατσινού (γυναίκα του).

Αλλοι διάσημοι που ξυλοφορτώνουν φρικτά τις γυναίκες τους, οι οποίες και
τους έχουν καταγγείλει κατά καιρούς, είναι ο Κωνσταντόπουλος (πολιτικός), ο
Δημήτρης Αβραμόπουλος (τσίτα γνωστό!!!) και ο Γιάννος Παπαντωνίου (ο μεσιέ Κολυνός που τον ξαπώστειλε ο Γιωργάκης). Τον Γιάννο Παπαντωνίου τον είχε απειλήσει πέρυσι και σε εκπομπή του Πρετεντέρη στο MEGA η Λιάνα Κανέλλη ότι θα έβγαινε και θα έλεγε «πως βγήκε το διαζύγιό του» με την πάμπλουτη «γηραιά» κόρη του Καρτάλη για να παντρευτεί την «νεώτατη» σημερινή του σύζυγο.  

Ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου ξεφτιλίζεται αβέρτα από τη γυναίκα του κάθε φορά
που βγαίνουν έξω.

Ο Λάκης Λαζόπουλος έχει φτιάξει συγκρότημα μπανγκαλόους στη Σέριφο, στα οποία φιλοξενεί τους φίλους του. Οι κάτοικοι της γύρω περιοχής στο νησί έχουν
ξεσηκωθεί, γιατί δηλώνουν ότι τις νύχτες εκεί γίνονται τρελά όργια και οι
φωνές των συνουσιαζόμενων ακούγονται έντονα.

Μyth baster: κι όμως ... ο Αλέξης Γεωργούλης δεν έχει «κάτσει» στον Λάκη Λαζόπουλο!!!

Η Αλεξία Μπακογιάννη, κόρη της Ντόρας Μπακογιάννη έμεινε έγκυος όταν «τα είχε» με τον Μιχάλη Χρυσοχοίδη (πρώην «πασόκος» υπουργός Δημ. Τάξεως ... που έπιασε ο καψερός ... την 17 Νοέμβρη ... χαχαχα!!!). Η μάνα της έσπευσε να αποσιωπήσει το γεγονός, στέλνοντάς τη στην Αμερική να κάνει έκτρωση και
να παραμείνει εκεί για 2 χρόνια ... για να τον ξεχάσει!

Η Βάσω Παπανδρέου παραγγέλνει «μυρωδάτο» από την Ξάνθη.

Η Μαριέττα Γιαννάκου (
ex Κουτσίκου) πράγματι «τα έχει» χρόνια τώρα με τον
σωματοφύλακά της και θέλουν διακαώς να βάλουν και ... στεφάνι! Ο λόγος για τον οποίον ο λαιμός της είναι χοντροκομμένος είναι λόγω των ορμονών που έπαιρνε κατά την περίοδο που προσπαθούσε να κάνει παιδί με τον Κουτσίκο (μεγαλοεπιχειρηματία ιατρικών μηχανημάτων, κατασκευαστή μονάδων τεχνητού νεφρού κλπ,
big pusher της Ελληνο-Τουρκικής επιχειρηματικής φιλίας).

Η Nicole Kidman είναι μεγάλη λέσβο ... γι’ αυτό την χώρισε ο Τομ Κρουζ.

Ο Mel Gibson είναι μεγάλος γύφτουλας στο τραπέζι: τρώει με ορθάνοιχτο το
στόμα και με τα χέρια.

Γιατί διώξανε τον Νίκο Χατζηνικολάου από τον ALPHA??? Ως γνωστόν, ο
Χατζηνικολάου «τα είχε» (και ίσως συνεχίζουν ακόμα) με τον Γιάννη Πρετεντέρη. Ο λόγος δε για τον οποίο χώρισε με την Έλενα Κατρίτση ήταν ότι εκείνη, παρ όλο που γνώριζε τις προτιμήσεις του, μια μέρα τον έπιασε καβάλα επάνω στον Πρετεντέρη και δεν ... άντεξε το θέαμα!!!

Ο τωρινός γάμος του Χατζηνικολάου με την Κρίστυ Τσολακάκη, η οποία είναι κόρη μίας εκ των αδερφών Μπρόγιερ (που ήταν δίδυμες και τραγουδούσαν και χόρευαν σε ελληνικές ταινίες με τον Κώστα Βουτσά, μάλιστα δε μία απ' τις Μπρόγιερ είχε κάποτε παντρευτεί και με τον Βουτσά), ουσιαστικά είναι ένας γάμος «βιτρίνα». Η Τσολακάκη «τα έχει» με την Αννα Βίσση και μάλιστα ένα φεγγάρι η Βίσση την είχε «πιάσει» στα πράσα με το γυφτάκι ... την Ειρήνη Μερκούρη και είχε γίνει μεγάλος χαμός !!!

Σύμφωνα με γνωστό Αθηναίο δάσκαλο καράτε, η Χριστίνα Λαμπίρη κάνει πολύ καλές ... πίπες !!! Πριν 2 χρόνια η εκπομπή της Λαμπίρη ανακοίνωνε - επί 2 εβδομάδες - ότι θα αποκαλύψει θέμα ΣΟΚ! Τελικά το θέμα δεν προβλήθηκε ποτέ γιατί η Λαμπίρη θεώρησε ότι ήταν πολύ χοντρό και ότι θα κατέστρεφε κόσμο. Το θέμα ήταν ένα video με τον Θέμο Αναστασιάδη να τον «παίρνει» από νεαρό άντρα μοντέλο.

Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, ο Στέφανος Κορκολής και ο Χάρης Ρώμας έχουν AIDS ... Επισκέπτονται συχνά αθηναϊκό νοσοκομείο το οποίο είναι γνωστό για την παροχή υποστήριξης σε φορείς του ιού, για εξετάσεις αίματος κ.λ.π.

Το μεγάλο «κουαρτέτο» της πόλης εδώ και χρόνια είναι: Αντώνης Ρέμος, Θέμης
Γεωργαντάς
, Πύρρος Δήμας και Γρηγόρης Αρναούτογλου. Είναι αλήθεια!!!

Πριν 2 χρόνια η Ευριδίκη μεταφέρθηκε επειγόντως στο Θριάσειο Νοσοκομείο με «εξαρτήματα» σφηνωμένα στον ... κώλο!!!
Η Καλομοίρα «παίρνεται» ποικιλοτρόπως με διάφορους Σαουδάραβες επιχειρηματίες σε βίλα με κήπο κάπου στην παραλιακή.

<συνεχίζεται>


ΠΑΡΙΟΣ "ΦΤΑΙΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ"

19/11/10

ΑΓΩΝΕΣ Α ΚΑΙ Α2 ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ

A’ κατηγορία
Σάββατο
ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ- ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΧΕΙΜ
ΗΛΕΙΑΚΟΣ ΛΕΧ.- ΞΕΝΟΦΩΝ ΚΡΕΣΤ
ΔΑΦΝΗ- ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Π
ΑΛΦΕΙΟΣ ΕΠΙΤ.- ΗΦΑΙΣΤΟΣ ΒΟΥΝ

Κυριακή
ΠΑΟ ΒΑΡΔΑΣ- ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΒΑΡΒ
ΠΦΟ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ- ΔΟΞΑ Ν. ΜΑΝ/ΔΑΣ
ΑΡΗΣ ΣΤΡΕΦΙ- ΑΙΑΣ
     

Α2 κατηγορία
Σάββατο
Λ. ΑΣΤΗΡ ΣΚΟΥΡ.- ΝΙΚΗ ΤΡ
ΑΡΓΟΝΑΥΤΗΣ- ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΑ
ΠΕΛΟΠΑΣ ΠΥΡΓΟΥ- ΠΑΟ ΚΑΚΟΒΑΤΟΥ
ΗΛΕΙΑΚΟΣ ΒΑΡΘ.- ΑΟ ΑΜΠΕΛΩΝΑ
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΠΑΛ.- ΑΕΚ ΚΑΝΟΥΛΙΩΝ

Κυριακή
Ν. ΑΠΟΛΛΩΝ ΔΟΥΝ.- ΑΟ ΧΑΒΑΡΙ
ΕΡΜΗΣ ΠΛΑΤ.- ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΝΕΟΧ

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΑΣ

"ΠΕΤΥΧΑΝ ΤΟΝ ΝΙΚΟ" - ΚΟΣΟΒΟ ΜΑΪΟΣ 2004 - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Καθώς οι 15 Έλληνες στον Άγιο Ούρο βομβαρδίζονταν από πέτρες, μολότοφ και χειροβομβίδες, σε Αθήνα και Ουρόσεβατς ετοιμαζόταν το σχέδιο απεγκλωβισμού τους. Ο αντιστράτηγος Νικόλαος Ντόβας είχε αναλάβει τον συντονισμό της επιχείρησης από την πλευρά του ελληνικού στρατού, και τελικά, με τη σύμφωνη γνώμη της αμερικανικής διοίκησης της KFOR στην πόλη, η επιχείρηση ξεκίνησε στις 21:05: Ένα κονβόι από δέκα ερπυστριοφόρα Μ 113 που έφεραν 70 έλληνες στρατιώτες, έφυγε από το στρατόπεδο, κατευθυνόμενο προς την εκκλησία.
Την ίδια ώρα, οι Αλβανοί είχαν πλησιάσει πολύ, και έκαναν προσπάθειες να μπουν στον περίβολο με προφανή σκοπό την πυρπόληση του Άγιου Ούρου. Είχαν «απελευθερωθεί οι κανόνες εμπλοκής», έτσι οι Έλληνες πλέον έβγαιναν από την εκκλησία και πυροβολούσαν στον αέρα για να τους κρατήσουν μακριά, ενώ άλλο ένα από τα οχήματά τους τυλιγόταν στις φλόγες.
Τα ερπυστριοφόρα έκαναν περίπου τρία τέταρτα να πλησιάσουν στην εκκλησία. Για να περάσουν από το πλήθος, σχημάτισαν φάλαγγα και πέρασαν από εκεί που βρισκόταν λιγότερος κόσμος. Έτσι έφτασαν στον αυλόγυρο, πολύ μακριά από την πύλη, και δεν μπορούσαν να μπουν μέσα.
Την ίδια ώρα, στην Αθήνα, ο Υπουργός Αμύνης Σπήλιος Σπηλιοτόπουλος μιλούσε στο τηλέφωνο με τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ.
«Γιατί καθυστερεί ο απεγκλωβισμός;» ρώτησε.
Ο Αρχηγός τον ενημέρωσε για την κατάσταση.
«Τα οχήματα είναι δέκα μέτρα από την εκκλησία, και δεν μπορούν να μπουν στον περίβολο. Δέχονται πυρά», είπε.
«Ας εισβάλλει ένα όχημα στον περίβολο να πάρει τον κόσμο».
«Κύριε Υπουργέ», είπε ο Αρχηγός, «σας θυμίζω ότι η εκκλησία έχει κριθεί διατηρητέα».
Και στη συνέχεια ο Υπουργός είπε την ατάκα που γράφτηκε σε δεκάδες περήφανα δελτία τύπου με μεγάλα γράμματα:
«Η εκκλησία ξαναχτίζεται. Οι ανθρώπινες ζωές όχι».
Όμως ο κόσμος ήταν πολύς, και έτσι τα οχήματα της ΕΛΔΥΚΟ, κάτω από βροχή πετρών, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Οι 15 παρέμεναν παγιδευμένοι -και οι συνάδελφοί τους απ’ έξω δεν είχαν τρόπο να τους πλησιάσουν και κάθονταν μέσα στα θωρακισμένα οχήματά τους, περιμένοντας και ανησυχώντας για τον πετροπόλεμο που συνεχιζόταν. 
—-
 Η ΜΝΒ-Ε (Multinational Brigade East) είναι η ανατολική ταξιαρχία της KFOR. Έχει τη βάση της στο Ουρόσεβατς, και διοικητής της είναι ο Στρατηγός Τζέρι Μπεκ. Η διοίκηση της ταξιαρχίας ανήκει στους αμερικανούς, αλλά η δύναμή της περιλαμβάνει και μονάδες από την Αρμενία, τη Λιθουανία, την Πολωνία, την Ουκρανία, καθώς και 350 στρατιώτες της ΕΛΔΥΚΟ. Αποστολή της MNB-E είναι πρακτικά η αστυνόμευση της περιοχής, η φύλαξη ευαίσθητων περιοχών (μεταξύ των οποίων και οι ορθόδοξες εκκλησίες), και η βοήθεια στις ανθρωπιστικές αποστολές του ΟΗΕ για τον επαναπατρισμό των προσφύγων και τη διασφάλιση των δικαιωμάτων τους.
Το ελληνικό στρατόπεδο στην MNB-E ονομάζεται Ρήγας Φεραίος, και είναι ένα από ελάχιστα που χτίστηκαν από το μηδέν, αποκλειστικά για της ανάγκες της KFOR. Τα καθήκοντα της ελληνικής δύναμης κατά καιρούς κυμάνθηκαν από την επίβλεψη της παράδοσης του οπλισμού του UCK, μέχρι τον εκχιονισμό αποκλεισμένων δρόμων, και τη συνοδεία φαλαγγών ανθρωπιστικής βοήθειας. Αν κάποιος ανέβει με αυτοκίνητο από τα Σκόπια προς την Πρίστινα, θα βρει κάμποσα check points όπου Έλληνες στρατιώτες θα του ζητήσουν τα στοιχεία του.
Η αλήθεια είναι ότι η παρουσία αυτών των 350 Ελλήνων, μαζί με άλλους σχεδόν 1200, μέλη της 34ης Ταξιαρχίας Πεζικού, που βρίσκονται στις άλλες MNB, δεν είναι απαραίτητη για την αποστολή του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Είναι όμως επιθυμητή γιατί, κατά κάποιον τρόπο, η Ελλάδα με την παρουσία της ΕΛΔΥΚΟ εξιλεώνεται για τη στάση της κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών, το Μάρτιο του 1999.
Η αλήθεια είναι ότι τότε ήμασταν το μόνο μέλος του ΝΑΤΟ που ξεκαθάρισε τόσο ανοιχτά τη διαφωνία του με τις επιθέσεις. Και μόνο στην Ελλάδα έγιναν τόσο μεγάλες παλλαϊκές συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στον λαό της Σερβίας, που ομολογουμένως υπέφερε. Τα ελληνικά κανάλια έδιναν πολύ μεγαλύτερη σημασία στους νεκρούς άμαχους του Σεράγεβο, από ότι στις εκατοντάδες χιλιάδες των Αλβανών προσφύγων. Αν και τα ειρηνόφιλα ένστικτά μας μπορεί να είναι δεδομένα, η εικόνα που καταφέραμε να δώσουμε ως λαός στους συμμάχους μας ήταν τραγική: Ήμασταν στον κόσμο μας, αμετανόητοι υποστηρικτές εγκληματιών, μόνο και μόνο επειδή μοιραζόμαστε την ίδια θρησκεία.
Με την ΕΛΔΥΚΟ, μια στρατιωτική δύναμη με σαφή ειρηνευτικό χαρακτήρα, η Ελλάδα είχε την ευκαιρία να βελτιώσει την εικόνα της, να συμμετάσχει σε μια κοινή δράση του ΟΗΕ, και να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση μιας βασανισμένης περιοχής. Δεν υπήρχε κανένα αρνητικό σημείο σ’ αυτή τη συλλογιστική, έτσι στις 11 Ιουνίου του ’99, το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε ομόφωνα τη συμμετοχή μας στην KFOR.
Μόνο που εκεί, στο Κόσοβο, κάποιοι δεν είχαν ξεχάσει. Και από την πρώτη φορά που ξέσπασαν ταραχές, οι Έλληνες στρατιώτες κατάλαβαν καλά ότι η ειρηνευτική τους αποστολή δεν θα ήταν εντελώς ειρηνική. Στα μάτια των ντόπιων, οι στρατιώτες με την ελληνική σημαία στον ώμο ήταν οι παλιοί σύμμαχοι των μισητών Σέρβων. Και δεν δίσταζαν να τους εκφράσουν τα συναισθήματά τους: Οι Αλβανοί μάγειροι και καθαριστές που δούλευαν στο στρατόπεδο του Ουρόσεβατς, είχαν προειδοποιήσει τους Έλληνες στρατιώτες.
«Περιμένετε…» τους είχαν πει κρυφογελώντας. «Θα έρθει η σειρά σας».
—-
Η MNB-E κατέφτασε στις 22:40, μέσα σε ένα σύννεφο από δακρυγόνα. Οι περισσότεροι διαδηλωτές είχαν σκορπίσει όταν άκουσαν τον ήχο των ελικοπτέρων, αλλά στο χώρο είχαν μείνει ακόμα 150 άτομα, που εξακολουθούσαν να πετάνε πέτρες και να φωνάζουν. Τα ελικόπτερα, που πετούσαν χαμηλά και πετούσαν καπνογόνα στο πλήθος, ήταν ουκρανικά. Οι ειδικές δυνάμεις που δημιουργούσαν μια δίοδο για να περάσουν τα Μ113 των Ελλήνων ήταν αμερικανικές. Με τη βοήθεια των συμμάχων, τα επρυστριοφόρα πέρασαν, μπήκαν στον περίβολο της εκκλησίας και άρχισαν να φορτώνουν τους 15, μεταξύ των οποίων ήταν και ο αιμόφυρτος Νίκος Καλόγερος και ένας ελαφρά τραυματισμένος οπλίτης, ο Σταύρος Ακριτίδης.
Οι Έλληνες έφυγαν για το «Ρήγας Φεραίος», και μια αμερικάνικη φρουρά τους αντικατέστησε στον Άγιο Ούρο. Καθώς έφευγαν, η πόρτα της εκκλησίας καιγόταν.
Συνολικά, στις πέντε ώρες που κράτησαν τα επεισόδια, οι Αλβανοί διαδηλωτές έριξαν περίπου 200 μολότοφ και 15 χειροβομβίδες. Τρία ελληνικά οχήματα κάηκαν τελείως, και δύο ακόμα έπαθαν βλάβες. Ο Νίκος Καλόγερος επέστρεψε στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη, με εγκαύματα δευτέρου βαθμού στο πρόσωπο και ένα κάταγμα σε δάχτυλο του χεριού.
Την επόμενη μέρα, στις 18 Μαρτίου, οι έλληνες δημοσιογράφοι κατέφτασαν στο Ουρόσεβατς για να καταγράψουν το κλίμα. "Ήταν πόλεμος", λέει ο Κώστας Καντούρης των "Νέων" που έμεινε στο "Ρήγας Φεραίος". "Όσο ήμασταν εκεί, τρεις συναγερμοί ήχησαν, και οι δυνάμεις της KFOR ήταν σε κατάσταση πολεμικής ετοιμότητας.
Η Ντίνα Σίρτου του Alter μαζί με τον κάμεραμαν αποφάσισαν να πλησιάσουν στον Άγιο Ούρο με το Citroen Berlingo του σταθμού. Εκεί ο κόσμος ήταν ακόμα πολύς, αλλά και η δύναμη των Αμερικανών ήταν αρκετά ισχυρή. Η Σίρτου στάθηκε μακριά από το πλήθος, πίσω από αμερικανικά τεθωρακισμένα για να κάνει το stand up της, όταν κάποιοι Αλβανοί άκουσαν ότι μιλούσε Ελληνικά και την πλησίασαν με απειλητικές διαθέσεις. Ηαντίδραση των Αμερικανών ήταν ακαριαία: Έβαλαν τους δυο Έλληνες στο Berlingo, το οποίο άρχισε να δέχεται επίθεση με πέτρες και λοστούς από τους διαδηλωτές. Ένας Αμερικανός, χωρίς να πει κουβέντα ή να ζητήσει την άδεια, κάθισε στη θέση του οδηγού και ο οδήγησε το αυτοκίνητο σαν τρελός, σκαρφαλώνοντας πεζοδρόμια με ιλιγγιώδη ταχύτητα, μακριά από το οργισμένο πλήθος.
Λίγες ώρες μετά, τα πράγματα ηρέμησαν. "Όταν εμείς φύγαμε από εκεί", λέει ο Κώστας Καντούρης, "η ηρεμία είχε επιστρέψει". Το πλήθος, μετά από 24 ώρες έξω από την εκκλησία, διαλύθηκε και σχεδόν ταυτόχρονα οι διαδηλωτές σε όλη τη χώρα επέστρεψαν στα σπίτια τους. Κυκλοφόρησε η εικασία ότι οι διαδηλωτές συντόνιζαν τη δράση τους σε ολόκληρο το Κόσοβο με SMS. Ο συνολικός απολογισμός στις τρεις ημέρες της εξέγερσης στο Κόσοβο ήταν 28 νεκροί και πάνω από 600 τραυματίες (61 από τους οποίους ήταν μέλη της KFOR). Δεκαέξι εκκλησίες κάηκαν και 210 σπίτια Σέρβων λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν. Τα γεγονότα έκαναν το γύρο του κόσμου μέσα από τις τηλεοπτικές κάμερες, και έφτασαν στα μάτια και στα αφτιά αυτών που είχαν ξεχάσει το Κόσοβο, που θεωρήσαν ότι μετά τους βομβαρδισμούς του ‘99 το πρόβλημα λύθηκε, η Δύση και η δημοκρατία νίκησαν και η δικαιοσύνη αποδόθηκε. 
Όπως κατάλαβαν καλύτερα από όλους εμάς οι Έλληνες στρατιώτες που βρέθηκαν το βράδι της 17ης Μαρτίου του 2004 στον Άγιο Ούρο του Ουρόσεβατς, τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλά. Και όσο το φυλετικό μίσος φωλιάζει στις ψυχές ανθρώπων που δεν μπορούν να ζήσουν μαζί, ο κόσμος θα κάνει υπομονή, μέχρι ο επόμενος Έζγκον Ντέλιου να δώσει αθέλητα και μοιραία την αφορμή για ένα νέο κύκλο βίας.

ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ. ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.....




Σχεδόν εικοσιένα χρόνια έχουν περάσει από το τελευταίο ταξίδι του μότορσιπ «Θανάσης», και ακόμα κανείς δεν ξέρει με σιγουριά τι ακριβώς συνέβη τότε. Το σίγουρο είναι ότι το μικρό φορτηγό πλοίο, ιδιοκτησίας κάποιου Αχιλλέα Μπαντούνα και με ελληνική σημαία, έφυγε από το λιμάνι της Ελευσίνας στις 29 Σεπτεμβρίου του 1989 φορτωμένο χαρτί, με προορισμό την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το πλήρωμα αποτελείτο από τον πλοίαρχο Χρήστο Χριστοφή, 40 ετών, από την Πάφο, τον Κώστα Καστανιά, που ήταν λαδάς, αλλά προήχθη σε μηχανικό για το συγκεκριμένο ταξίδι, τον ναύτη Αναστάσιο Κοντογιάννη που επίσης προήχθη σε ανθυποπλοίαρχο, τον Ιωάννη Χαλδαίο, Α’ μηχανικό, τον Ιωάννη Τσικογιαννόπουλο, ναύτη, τον Νικόλαο Ζεγγελίδη, επίσης ναύτη, και τον Νικόλαο Ιωάννου, μάγειρα.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κάθε μέλος του πληρώματος έχει και τη δική του εκδοχή για το τι συνέβη. Στις 20 Οκτωβρίου, όταν το πλοίο βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να φορτώσει χαλκό και λάστιχα με προορισμό το Πορτ Σουδάν και την Τζέντα, ο Χαλδαίος και ο Τσικογιαννόπουλος απολύθηκαν. Ο πλοίαρχος υποσχέθηκε στους υπόλοιπους παχουλή αμοιβή όταν θα έφταναν στον προορισμό τους. Σύμφωνα με τον Κώστα Καστανιά, εκεί φορτώθηκαν στο καράβι μεγάλα λάστιχα, για φορτηγά και τρακτέρ, στις σαμπρέλες των οποίων βρισκόταν το χασίς. Από τις 2000 σαμπρέλες, οι 196 ήταν «εμπλουτισμένες». Συνολικό βάρος του παράνομου φορτίου: 7,5 τόνοι. Η ιστορία του καπετάνιου, ωστόσο, είναι πολύ διαφορετική. Σύμφωνα μ’ αυτόν, το καράβι έφυγε από την Κωνσταντινούπολη με το νόμιμο φορτίο, έχοντας πάρει εντολές από τον πλοιοκτήτη Μπαντούνα να κατευθυνθεί σε συγκεκριμένο σημείο, έξω από το Λίβανο, όπου θα συναντούσε άλλο πλοιάριο για τη συναλλαγή. Πράγματι, εκεί βρήκαν μια βάρκα με 15 οπλισμένους Λιβανέζους και τον Σπύρο Γαργαράκη, ή «Έκτορα», τον έμπορο, ο οποίος ήταν και συμπλοιοκτήτης του «Θανάσης». Όπως και να ‘γινε η συναλλαγή, κανείς από τους εμπλεκομένους δεν επρόκειτο να αναλάβει την ευθύνη στα επόμενα 14 χρόνια. Λίγες μέρες αργότερα, στις 30 Οκτωβρίου, το πλοίο βρέθηκε στο Πορτ Σαϊντ, περιμένοντας να περάσει τη διώρυγα του Σουέζ, στο δρόμο για το σημείο παράδοσης. Οι δύο ναύτες και ο λαδάς δεν ήξεραν την έκπληξη που τους είχε ετοιμάσει ο πλοίαρχός τους. Με ένα εντυπωσιακό ρεσάλτο, οι Αιγυπτιακές αρχές κατέλαβαν το Θανάσης, βρήκαν το χασίς, και φυλάκισαν τους τρεις Έλληνες, ως υπεύθυνους για τη μεταφορά. Ο Χρήστος Χριστοφής, και μαζί ο μάγειρας Ιωάννου, έδωσαν μια απλή κατάθεση και αφέθηκαν ελεύθεροι. Ήταν αυτοί που είχαν καρφώσει το «Θανάσης».



Τα νέα μου, όπως τα ξέρετε, είναι πολύ δυσάρεστα. Ο Τάσος μας άφησε χρόνους. Πήρα το μολύβι με βαριά καρδιά να σας γράψω τα γεγονότα, για να καταλάβετε πώς περνάμε εδώ μέσα στην κόλαση.
Αδερφούλα μου, ο Τάσος αρρώστησε το Σεπτέμβριο. Κρύωσε, και μετά πρήστηκαν οι αμυγδαλές του και είχε πυρετό. Στείλαμε γράμμα στον αδερφό του και στο προξενείο, για να δούμε τι θα κάνουμε, αλλά δεν πήραμε καμία απάντηση. Μετά τον πόνεσαν οι αδένες στα σκέλια του και δεν μπορούσε να περπατήσει. Τον σηκώναμε για να τον πάμε στο γιατρό. Αυτός του έγραφε αντιβιοτικά, αλλά δεν υπήρχε καμία βελτίωση. Παρακαλούσαμε το διευθυντή και το γιατρό να κάνουν κάτι, αλλά μας έβριζαν. Δίναμε το τηλέφωνο του προξενείου σ’ αυτούς που είχαν επίσκεψη, για να τους τηλεφωνήσουν και να έρθουν, αλλά τίποτα. Ο Τάσος καλυτέρεψε λίγο και περπάτησε, και χαρήκαμε πολύ. Μετά από δυο μέρες, όμως, έπεσε πάλι, και μας έλεγε ότι το σαγόνι του και το κάτω χείλος του δεν τα νιώθει καθόλου. Είχε πυρετό, έβηχε, και έβγαζε κάτι μαύρα φλέματα. Φοβηθήκαμε πολύ. Τον πήγαν με το ζόρι στο νοσοκομείο, αλλά το βράδυ τον έφεραν πίσω. Το άλλο πρωί ήρθε ένας που έκανε το νοσοκόμο, και έφερε κάτι ενέσεις. Του έκανε μία, και δυο ώρες αργότερα τον έπιασε ένα τρέμουλο. Χτυπιόταν και προσπαθούσε να αναπνεύσει. Φωνάξαμε το γιατρό κι αυτός μας έβρισε, και είπε ότι το κάνει επίτηδες, και δεν έχει τίποτα. Δεν μπορούσε να κάνει την ανάγκη του, τον πηγαίναμε σηκωτό στην τουαλέτα και του βγάζαμε τα ρούχα. Δεν έτρωγε. Τους έλεγα να μην του κάνουν άλλη ένεση, αλλά αυτοί επέμεναν. Την επόμενη μέρα του έδωσαν μισή δόση. Την τέταρτη χειροτέρεψε. Την πέμπτη δώσαμε το τηλέφωνο του προξενείου σε έναν ο οποίος τους πήρε και τους έβρισε γιατί δεν έρχονταν. Στείλαμε και τηλεγράφημα στον αδερφό του για να ενεργήσει από την Αθήνα, γιατί βλέπαμε ότι αυτοί εδώ τον σκότωναν μέρα με τη μέρα. Μαρία, καμιά ανταπόκριση δεν υπήρξε από το προξενείο. Την Κυριακή ο Τάσος χειροτέρεψε. Τη Δευτέρα πήγαμε στο διευθυντή και τον παρακαλέσαμε να μας βοηθήσει. Ήρθαν, τον κοίταξαν, είπαν «δεν έχει τίποτα», και του έβαλαν έναν ορό με αντιβίωση».

Ο Αναστάσιος Κοντογιάννης πέθανε στις 29 Οκτωβρίου του 2001. Οι Αιγυπτιακές Αρχές έστειλαν το πτώμα του στην Ελλάδα γυμνό, μέσα σε μια πλαστική σακούλα.

Η διάσωση του ναύτη Κώστα


Ο Κώστας Καστανιάς τελικά μεταφέρθηκε στην Ελλάδα "για λόγους υγείας" το Νοέμβριο του 2004.


«Εν Κανάτερ, 4-3-2002

Πολυαγαπημένα μου αδέρφια Πέτρο και Μαρία, γεια σας. Εύχομαι το γράμμα μου να σας βρει σε πλήρη υγεία και χαρά, όπως υγιαίνω και εγώ.
Έλαβα το αγαπητό σας γράμμα και χάρηκα πολύ που είστε καλά. Στεναχωρέθηκα για τη μαμά μου που κάθε στιγμή είναι στο μυαλό μου και προσεύχομαι στο Θεό να την έχει καλά και να προλάβω να τη δω. Να την προσέχετε πολύ και πες στον Πέτρο να μην στεναχωριέται και τα πράγματα θα έρθουν με το θέλημα του Θεού. Δεν μου γράφεις αν υπάρχει καμιά προοπτική να έρθουμε στην πατρίδα. Γιατί εδώ μέσα είναι δράμα. 10 άτομα έχουν κλείσει 20 χρόνια και δεν τους αφήνουν να φύγουν. Καταλαβαίνεις τι απελπισία έχει πέσει εδώ μέσα για όλους μας. Εγώ καλά είμαι. Μου έβγαλαν καρδιογράφημα και μου είπαν ότι είναι καλό. Αλλά πώς να τους πιστέψεις. Το προξενείο μου έφερε δυο γιατρούς. Ο ένας κοίταξε το μάτι μου και μου έδωσε κάτι σταγόνες για να μείνει όπως είναι, γιατί μου είπε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ο άλλος κοίταξε την εγχείρηση και μου είπε ότι το ράψιμο δεν έγινε καλά, και γι’ αυτό με πονάει. Μου είπε να συνηθίσω να ζω με τον πόνο».

ΔΟΥΚΙΣΣΑ "ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ"

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ SEX

Αλλά ποιος τις ακούει; Σε τελευταίες έρευνες γύρω από την σεξουαλική ζωή των ζευγαριών αποδείχτηκε πως το 85% των γυναικών που έχουν ηλικία μεταξύ 30 και 40 ετών ζητούν περισσότερο σεξ. Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει τις γυναίκες είναι το ενδιαφέρον σεξ και σε καμιά περίπτωση το αδιάφορο και πάνω στην πεπατημένη.
Με βάση την έρευνα, εάν δεν το βιώνουν αναγκάζονται να περνούν το χρόνο τους με τις φίλες τους, ή οργιάζουν καταναλωτικά.
Αυτό που εντυπωσιάζει στην έρευνα, είναι...
η επιθυμία των γυναικών να επιστρέψουν μια δεκαετία πίσω μεταξύ 20 και 30.
Στην ηλικία των 20 με 30 το 60% από τις γυναίκες που πήραν μέρος στην έρευνα, δήλωσαν πως έκαναν έρωτα σχεδόν κάθε δεύτερη μέρα σε αντίθεση με το σήμερα που η σεξουαλική τους δραστηριότητα έχει μειωθεί τουλάχιστον κατά το ήμισυ.
Οι άνδρες περισσότερο συγκαταβατικοί, μεγαλώνοντας αρκούνται σε μια πιο ήπια δραστηριότητα και μόνο το 21%, με ηλικία αντίστοιχη 30-40 δήλωσε πως θέλει περισσότερο σεξ.Το 21% των γυναικών επιθυμούν παράταση του χρόνου της ερωτικής πράξης που και πάλι έρχεται σε αντίθεση με το 7% των ανδρών που ενδιαφέρει η διάρκεια χρόνου στο σεξ.
Οι άνδρες πάνω από τα 50% και σε ποσοστό 44% έχουν απατήσει τη σύντροφό τους μια ή περισσότερες φορές.
Οι γυναίκες όπως προκύπτει από την έρευνα είναι πιο πιστές και λειτουργούν πιο εγκεφαλικά.
Το συμπέρασμα προβληματίζει τόσο για τη διαφορά των ποσοστών στα δύο φύλα, όσο και για την περίπτωση που οι άνδρες τουλάχιστον δείχνουν μεν συγκαταβατικοί, έχουν όμως τις εναλλακτικές τους σε κάθε περίπτωση.
Η έρευνα διεξήχθη στην μακρινή Αυστραλία σε δείγμα 2000 γυναικών και ανδρών αντίστοιχα.
Πηγή:dete.gr

Ο νέος ξυπόλητος μαραθωνοδρόμος!!!

Το 1960 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης ο Αμπέμπε Μπεκίλα έμενε στην ιστορία του αθλητισμού όχι απλά επειεδή κέρδισε τον μαραθώνιο αλλά και επειδή έφτανε σε αυτήν την επιτυχία ξυπόλητος. Ήταν ο αιθίοπας ολυμπιονίκης που κέρδισε χρυσό χωρίς να φορέσει παπούτσια.
Ακριβώς μισό αιώνα μετά, ένας συμπατριώτης του θέλησε να τον τιμήσει και μάλιστα στην ίδια πόλη, στον ίδιο μαρθώνιο, στην Ρώμη. Έτσι, ο επίσης αιθίοπας Σιράτζ Γκενά που κατέκτησε την πρώτη θέση, έτρεξε στα τελευταία 500 μέτρα του αγώνα βγάζοντας τα παπούτσια και συνεχίζοντας ξυπόλητος.
Ο Γκενά έβγαλε τα παπούτσια έξω από το Κολοσσαίο, ωστόσο έχοντας εξασφαλίσει ουσιαστικά την πρώτη θέση, αφού βρίσκονταν με διαφορά μπροστά από τους υπόλοιπους. Έκοψε το νήμα σε 2 ώρες 8 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα και στέφθηκε νικητής στον μαραθώνιο της «αιώνιας» πόλης...

18/11/10

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Παρακάτω θα δείτε κάποιες φωτογραφίες από το σχολείο την εποχή των παππούδων και των γιαγάδων μας. Έχει ενδιαφέρον να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι... Και στο τέλος του υπάρχει και μια μικρή έκπληξη...

Φωτογραφίες από το ελληνικό σχολείο παλιότερων χρόνων


 όταν ο μαυροπίνακας ήταν χαρακωμένος και μόλις διακρίνονται τα γράμματα επάνω του .. η σόμπα στη μέση της "αίθουσας" προσπαθεί να δώσει λίγο ζεστασιά στα μικρά παιδιά 

 όταν στα θρανία δεν κάθονταν δυο δυο η τρεις τρεις αλλά έξι και πάνω!! Ιδιαίτερη προσοχή δώστε στο βλέμμα του δασκάλου και στα σταυρωμένα χέρια των παιδιών(1952) 

τα παπούτσια βέβαια ήταν πολυτέλεια...


 
κάτι ανάλογο και στα κοριτσάκια...και βέβαια πού βιβλία... ένα βιβλίο για δύο άτομα...(Δημοτικό Σχολείο Καναλίων Βόλου-1949-)

εδώ δεν υπάρχει ούτε καν αίθουσα...το μάθημα έξω...ο πίνακας φαίνεται μόνο σε λίγους και αυτό με πολύ δυσκολία...(Δημοτικό Σχολείο Ηπείρου-1950-)

 
...όταν πολυτέλεια ήταν ακόμα και τα θρανία...τα παιδιά γονατισμένα συμμετέχουν στο μάθημα!!(1949)

της Παιδόπολις - Αγ. Ελευθερίου - 1953...τα παιδιά ντυμένα πιο προσεγμένα...άλλωστε κυριαρχούσε η προπαγάνδα της βασίλισσας Φρειδερίκης περί προσεγμένων παιδιών και σχολείων...

 
υποστολή σημαίας σε παιδόπολη τη δεκαετία του 1950 

 
Δημοτικό σχολείο στο Βαρδάρη Θεσσαλονίκης(1930)...καμιά 60αριά παιδιά με μόνο μία δασκάλα!!! 

 
Ελληνικό Σχολείο Αρρένων Πύλου (1930) ...όταν η τραγιάσκα επιβάλλονταν για τα αγόρια... 


 
...και το ανάλογο σχολείο θηλέων...ο αριθμός μαθητριών εξίσου μεγάλος και η δασκάλα πάλι μόνο μία...

 
όταν η πείνα θέριζε...συσσίτιο στο σχολείο...

 
και βέβαια δε θα μπορούσαν να λείψουν οι εκδηλώσεις στο τέλος της χρονιάς...γυμναστικές επιδείξεις...

 
να και μια σχετικά πιο πρόσφατη φωτογραφία...το 5ο Γυμνάσιο Θηλέων Θεσσαλονίκης. Η ποδιά απαραίτητη στις μαθήτριες, το ίδιο και ο γιακάς...

 
ακόμα πιο πρόσφατη φωτογραφία με την ποδιά όμως ακόμα υποχρεωτική 

ΤΑ 13 ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ (13 ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ)

Η πυκνή ομίχλη τύλιγε εκείνο το ξημέρωμα το Τσιακιρλί της Τουρκίας, όπως η ομίχλη τυλίγει την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και τους διάσημους αρχηγούς της. Μάλλον στην πιο συναρπαστική αποστολή στις εσχατιές της Ασιατικής γης, εκεί στο Τσιακιρλί της επαρχίας Νεβσεχίρ, τα "γεράκια" της ΕΥΠ - κάτι άγριοι ΚΥΠατζήδες σπάνιοι Κένταυροι μισοί καθάρματα και μισοί άγγελοι - κατάφεραν να βρουν Έλληνες αιχμαλώτους!!! Να μάθουν ότι εκεί σε μια στρατιωτική φυλακή υψίστης ασφαλείας κρατούνταν ακόμα και σήμερα Έλληνες και Κύπριοι αιχμάλωτοι της τραγωδίας του Αττίλα από το '74 οι διεισδυμένοι επίλεκτοι αντισυνταγματάρχες έβλεπαν από μακριά το στρατόπεδο, αλλά τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας δεν τους επέτρεψαν να προσεγγίσουν. Ούτε κατά διάνοια δεν ρισκάρισαν να φωτογραφήσουν με τις ειδικές μίνι μηχανές τα κάτεργα του Τσιακιρλί. Εκεί στην κορυφή του λόφου στο μυστικό στρατόπεδο. Και εδώ που είχαν φτάσει ήταν πολύ. Είχαν ξεπεράσει τα όρια! Οι πράκτορες της ΕΥΠ εξπέρ στα Ελληνοτουρκικά με το κάλυμμα του ιχθυεμπόρου τριγυρνούσαν την Τουρκική επικράτεια, έχοντας χτενίσει μυστικές και φανερές βάσεις, άγνωστα στρατόπεδα, φυλασσόμενες περιοχές. Ταξίδευαν στη σκιά της απόγνωσης. Πληροφοριοδότες τους ήταν και Τούρκοι δεσμοφύλακες που είχαν ανοίξει το στόμα τους... "για έναν Νίκο αιχμάλωτο απ' την εισβολή που έφερε τατουάζ στο ένα χέρι με τη λέξη ΕΟΚΑ κι έναν άλλο Έλληνα αιχμάλωτο που ήταν τυφλός από το ένα μάτι...."!!! Αξιωματικοί της ΕΥΠ που βρέθηκαν σε ένα δικό τους Βιετνάμ κι έκλαψαν για τους ελάχιστους Ελληνοκύπριους που ζούσαν το δικό τους "Εξπρές του Μεσονυχτίου".
Οι Τούρκοι πράκτορες της ΜΙΤ τους είχαν από κοντά. Κι όταν έκαναν το λάθος να πλησιάσουν περισσότερο, τα "γεράκια" της Άγκυρας άνοιξαν πυρ. Η αποστολή σωτηρίας ματαιώθηκε, οι πληροφοριοδότες στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και το Ντιγιαρμπακίρ έκαψαν τα χαρτιά τους, οι "σύνδεσμοι" αναγκάστηκαν να σκορπίσουν.
Ένας από τους Έλληνες πράκτορες σκοτώθηκε στην ανταλλαγή πυρών!!!
Η συγκλονιστική υπόθεση καλύφθηκε με απόλυτη μυστικότητα. Τα άκρως απόρρητα έγγραφα κυκλοφορούσαν μόνο σε ελάχιστα αντίγραφα πριν καταστραφούν με μια θλιμμένη και αινιγματική παράγραφο: "Αν και τα αποτελέσματα της επιχείρησης δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω απροβλέπτων δυσχερειών κατά την εκτέλεση της αυτά σας αποστέλλονται συνημμένα για σκοπούς ενημέρωσης....". Είναι μια από τις τελευταίες επιχειρήσεις της ΕΥΠ σε ξένο έδαφος, της υπηρεσίας με τους ομιχλώδεις αρχηγούς, τις μυστικές αποστολές, τις υποκλοπές, τις παρακολουθήσεις, το σκοτάδι και κάποιες φορές τις εξαιρετικές πράξεις προς την πατρίδα. Σε έναν κόσμο που οι πράκτορες διεξάγουν άγνωστες μάχες. Σε έναν μυστικό πόλεμο με υπερόπλο της συνωμοσία και το παρασκήνιο.
Όλα αυτά περιλαμβάνονται στο πολύκροτο βιβλίο του δημοσιογράφου Πέτρου Κασιμάτη "13 περιστέρια" που φέρει υπότιτλο "Οι τελευταίοι επιζώντες αγνοούμενοι της Κύπρου - Οι μυστικές αποστολές σωτηρίας τους". (Εκδόσεις Λιβάνη).


Τα "13 Περιστέρια" ήταν ο μυστικός κωδικός για τη μεγαλύτερη επιχείρηση απελευθέρωσης Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων της Κυπριακής τραγωδίας οι οποίοι ακόμα και σήμερα κρατούνται σε στρατιωτικές φυλακές της Τουρκίας. Πρόκειται για τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες μιας επίπονης δημοσιογραφικής έρευνας του Πέτρου Κασιμάτη στην Τουρκία, της Κύπρο, τη Μέση Ανατολή, τα στρατηγεία των Κούρδων ανταρτών, τα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών. Πέντε χρόνια διήρκεσε η έρευνα του δημοσιογράφου - η οποία στη συνέχεια έκανε το γύρο του κόσμου-. Πριν δημοσιευθεί οτιδήποτε ο Π. Κασιμάτης - εξαντλώντας όλα τα περιθώρια - ενημέρωσε τον Κύπριο Πρόεδρο κ. Γλαύκο Κληρίδη με όλα τα απόρρητα στοιχεία της έρευνας κι ο Κύπριος ηγέτης έστειλε στην Ελλάδα τον ειδικό απεσταλμένο και εξ απορρήτων του πρέσβη Δώρο Πιερίδη προκειμένου να ολοκληρώσει παράλληλη έρευνα για το συγκλονιστικό θέμα. Ο κ. Πιερίδης συγκέντρωσε ολόκληρο το αποδεικτικό υλικό. Ενημερώθηκε για την "κλειστή ομάδα" των αξιωματούχων που βρήκε, εντόπισε 13 αιχμαλώτους οι οποίοι σήμερα βρίσκονται φυλακισμένοι:
- Στη νευραλγική ταξιαρχία καταδρομών στο Μπολού Β.Δ. της Άγκυρας και
- Στο Ντενισλί (σε στρατιωτική περιοχή) Ν.Δ. της Άγκυρας.

Από τις φυλακές θα τους μετέφεραν σε νοσοκομείο κι από κει με πλαστά χαρτιά στα μικρασιατικά παράλια όπου θα τους παραλάμβαναν Έλληνες κομάντος. Στο βιβλίο τονίζονται όλες οι επιχειρήσεις σωτηρίας, αποκαλύπτονται συγκλονιστικά έγγραφα και εξηγείται πως και γιατί μπλοκαρίστηκαν οι αποστολές σωτηρίας: Για να μην διαταραχθούν οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το βιβλίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη μπροστά στα ξένα τηλεοπτικά δίκτυα και τους Αμερικανούς ρεπόρτερ - αλλά η επίσημη παρουσία του έγινε στην Αθήνα από τους διατελέσαντες υπουργούς Εξωτερικών. 
 Ο Αντ. Σαμαράς υπογράμμισε ότι επί των ημερών του είχε ξεκινήσει ένα συστηματικό και αθόρυβο έργο για τον εντοπισμό των αιχμαλώτων του Αττίλα και τόνισε αυτά που περιέχονται στο βιβλίο για τις δηλώσεις Ετσεβίτ ότι οι 401 αιχμάλωτοι των Τούρκων μεταφέρθηκαν στην Ασιατική γη από την Κύπρο, δεν επέστρεψαν. Να σημειωθεί ότι στο βιβλίο γίνεται ειδική αναφορά και σε μια από τις αποστολές που οργανώθηκαν επί υπουργίας Αντ. Σαμαρά, την περίφημη "επιχείρηση - αρχαιολόγοι" ΕΠΙΧΕΙΡHΣΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ Τέσσερις πράκτορες της ΕΥΠ αναλαμβάνουν δράση διασταυρώνοντας πληροφορίες υψηλής αξιοπιστίας για αιχμαλώτους αγνοουμένους στην Τουρκία. Με επιστημονική ευλάβεια 4 πράκτορες της ΕΥΠ εμφανίζονται ως αρχαιολόγοι. Οι Τούρκοι τους παρακολουθούν και κάθε φορά όταν ο ένας καταφέρνει να διαφεύγει της προσοχής των Τούρκων και να ψάχνει για αιχμαλώτους, ένας άλλος έπαιρνε τη θέση του. Οπότε ο αριθμός εκείνων που παρακολουθούνταν παρέμενε ο ίδιος.

Συγκλονιστική στα όσα είπε για πρώτη φορά ήταν και η τ. υφυπουργός εξωτερικών Βιργ. Τσουδερού που έκανε μια συναρπαστική περιγραφή κι αποκάλυψε για πρώτη φορά ότι "για μια χαρακτηριστική περίπτωση (ενός επιζώντα) είχε αναλάβει κι η ίδια την οργάνωση για τη διάσωσή του (μεταφορά απ' τις φυλακές σε νοσοκομείο κλπ)".
Μία από τις πιο χαρακτηριστικές επιχειρήσεις σωτηρίας είναι αυτή στο στρατόπεδο Μπολού. Εκεί εντοπίστηκαν 6 από τα "περιστέρια" ενώ τα άλλα 7 εντοπίστηκαν στο Ντενισλί. Το κωδικό όνομα για τους αγνοούμενους είναι: "Τα περιστέρια βρίσκονται μέσα στο περιστερώνα. Θα αφήσουμε να πετάξουν τα 3". Αλλά υπήρχε και δεύτερος κωδικός: "Ο θησαυρός είναι μέσα στο θησαυροφυλάκιο. Βρήκαμε άθικτο το θησαυρό". Η επιχείρηση σχεδιάζεται με τη συνεργασία της Μοσσάντ αλλά ματαιώνεται την τελευταία στιγμή για να μην ανέβει το θερμόμετρο της έντασης στο Αιγαίο.
Σε μια συναρπαστική αποστολή στη Τουρκία κοντά στα Άδανα ο αντισυνταγματάρχης Λ. Δερμετζόγλου της ΕΥΠ εντοπίζει έναν ομαδικό τάφο με αγνοούμενους του '74 που οι Τούρκοι αρκετά χρόνια μετά την εισβολή τους δολοφόνησαν. Ο αποτελεσματικός αξιωματικός έβαλε μέσα στον διπλωματικό σάκο οστά και νεκροκεφαλές προκειμένου να ταξιδέψουν στην Αθήνα κι από κει σε εργαστήριο της Αυστρίας προκειμένου να διαπιστωθεί με ραδιενεργό άνθρακα 14 ο ακριβής χρόνος των δολοφονιών. Τις επόμενες ημέρες ο Δερματζόγλου δεν πίστευε στα μάτια του. Ενώ κυκλοφορούσε στην Τουρκία με το κάλυμμα του "οδηγού", κάποιος.... αητός της ΕΥΠ έστειλε τα χαρτιά του για μια θεώρηση στις αρμόδιες Τουρκικές αρχές. Όμως αντί για μια πολιτική φωτογραφία του αντισυνταγματάρχη έστειλε μια άλλη με τη στολή του ως αξιωματικού!!! Την επομένη φυσικά ο αποτελεσματικός κι επίλεκτος αξιωματικός αναχώρησε για την Ελλάδα...........

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Δεν είναι πλήρως εξακριβωμένο πότε ακριβώς έφτασαν οι πρώτοι Έλληνες στην αμερικανική ήπειρο. Σύμφωνα με ορισμένα στοιχεία που υπάρχουν, ο πρώτος Έλληνας που πάτησε το πόδι του στην Αμερική, ήταν κάποιος Θεόδωρος, που αποβιβάστηκε στην περιοχή της Φλόριδας στις 14 Απριλίου 1528. Προς τιμήν του, έχει φιλοτεχνηθεί ένα άγαλμα για τον πρώτο Έλληνα των ΗΠΑ, τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν στις 8 Ιανουαρίου 2005, στο Κλιαργουότερ της Φλόριδα, σε χώρο που παραχωρήθηκε από το Δήμο του Κλιαργουότερ.
Οι πρώτοι Ελληνομακεδόνες στις ΗΠΑ, θρυλείται ότι έφτασαν στην Αλάσκα, ακολουθώντας Ρώσους που την κατείχαν μέχρι το 1867, οπότε την πώλησαν στις ΗΠΑ αντί επτά εκατομμυρίων δολαρίων. Φημολογείται μάλιστα ότι ο πρώτος κυβερνήτης της, Ευστράτιος Δελάρωφ, είχε στις φλέβες του αίμα Ελληνομακεδονικό.

Η πρώτη μαζική μεταφορά μεταναστών από την Ελλάδα στις ΗΠΑ, καταγράφεται το 1767, όταν Βρετανοί ιδιοκτήτες φυτειών, μετέφεραν συμβασιούχους συμπατριώτες μας εργάτες στην περιοχή της Φλόριδας. Σύμφωνα με μία εκδοχή, από τις αρχές του 18ου αιώνα, εγκαταστάθηκε στη Νέα Ορλεάνη, κάποιος Δημήτρης που κατάγονταν από τη Μακεδονία. Εκεί, νυμφεύθηκε Αμερικανίδα από την οποία απέκτησε δέκα παιδιά, τους περιώνυμους Δημήτρηδες της Νέας Ορλεάνης, που διέπρεψαν σε πολλούς τομείς του δημόσιου βίου της Αμερικής.

Λίγο αργότερα, Έλληνες έμποροι άρχισαν να καταφθάνουν το 19ο αιώνα σε λιμάνια της χώρας. Το 1864, μία τέτοια ομάδα εμπόρων ίδρυσαν στη Νέα Ορλεάνη την πρώτη ελληνοορθόδοξη εκκλησία της Αμερικής. Υπολογίζεται ότι λίγο πριν το 1890 υπήρχαν λιγότεροι από 15.000 Έλληνες στις ΗΠΑ.

ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕ Ο ΛΑΛΑΣ;;;

Οι Αμερικανοί σχεδίαζαν μία προβοκάτσια που θα οδηγούσε σε εμπλοκή της χώρας με τα Σκόπια. Ο Λάλας το γνώριζε. Όμως το έμαθαν και λάθος άνθρωποι.


Για τη CIA, ο Στηβ Λάλας, πρώην υπάλληλός της σε εμπιστευτικές θέσεις, είναι ένας προδότης. Για τους Έλληνες, ένας πατριώτης που κατάφερε να κατασκοπεύει την πιο ισχυρή μυστική υπηρεσία του κόσμου.


Η ιστορία του Λάλα δεν είναι μια ιστορία κατασκοπίας μόνο. Είναι αυταπάρνησης, πατριωτισμού και μαζί ντροπής και προδοσίας. Τα δύο πρώτα ανήκουν αποκλειστικά στον ΣΤΑΥΡΟ.

Τα υπόλοιπα ανήκουν σε μια χούφτα Κυπατζήδων, πολιτικών και επαγγελματιών της υποτέλειας.

Το τραγικό για τον Σταύρο Λάλα είναι πως πλήρωσε για όλα.


Το 1993, είδα για πρώτη φορά το πρόσωπο του Σταύρου Λάλα. Η εκδικητική αμερικανική κρατική μηχανή, για παραδειγματισμό, άφησε να κάνουν το γύρο του κόσμου τα πλάνα με ένα μικρόσωμο άντρα, δεμένο με αλυσίδες, ανάμεσα σε πράκτορες του FBI.


Ο Λάλας είχε συλληφθεί για κατασκοπία υπέρ της Ελλάδας.


Οι αμερικανικές Αρχές, στο κατηγορητήριό τους, του χρέωναν πάνω από 700 απόρρητα σήματα που είχε διοχετεύσει στις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες. Αν η τραγική φυσιογνωμία του αλυσοδεμένου Σταύρου δεν ήταν τόσο πραγματικά συγκλονιστική, η είδηση της σύλληψής του θα έμοιαζε απλώς με ανέκδοτο: «Ένας Έλληνας πράκτορας στην καρδιά της CIA».


Ο Σταύρος έμεινε 12 χρόνια και 4 μήνες σε φυλακές υψίστης ασφαλείας.


«Πες στους Έλληνες πως θα το ξανάκανα. Όπως όλοι σας». έίπε  το Νοέμβριο του 2007 όταν η αμερικανική κυβέρνηση επέτρεψε στον Λάλα να πετάξει προς την ελευθερία και την Ελλάδα.
Ο Σταύρος για πρώτη φορά έβλεπε το γιο του, μετά τη γέννησή του, έφηβο. Και τον άλλο του γιο, με ειδικές ανάγκες, και τη γυναίκα του Μαρία μετά από 15 χρόνια. Ο Σταύρος προσπαθεί ακόμη να συνειδητοποιήσει την αγάπη του κόσμου. Ψάχνει όλα όσα του έχουν διαφύγει, και κυρίως τη ζωή.
Πατέρας, σύζυγος, ελεύθερος άνθρωπος, με καθυστέρηση. Έζησε 30 χρόνια περισσότερο με τις αποφάσεις του παρά με τους συνανθρώπους του. Ανησυχεί για πολλά, αλλά είναι σίγουρος για ένα:
«Με πρόδωσαν αυτοί που εξυπηρετήθηκαν από μένα και μετά με εγκατέλειψαν. Αλλά αν χρειαζόταν θα έκανα και πάλι τα ίδια».



ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Υ.Π.Ο Σταύρος γεννήθηκε στην Αμερική. Γιος μετανάστη, μετά τον ελληνικό Εμφύλιο. Μεγάλωσε με την ένταση της πατρικής νοσταλγίας για την πατρίδα και τις διηγήσεις για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η πατρίδα ήταν γι’ αυτόν Κολοκοτρώνηδες, κατορθώματα, νικηφόρες μάχες με τους Γερμανούς και μια γλυκιά προσμονή. Αργότερα θα ανακάλυπτε πως ήταν και προδότες.


«Μεγάλωσα σε μια παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, πώς να σου πω. Πειθαρχία, θα σέβεσαι, θα ακούς… Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός, Θεός σχωρέσ’ τον.


Ήρθε στην Ελλάδα 8 χρονών από τη Μικρά Ασία, με την καταστροφή εκεί πέρα, στη Σμύρνη, και πήγε στην Κρήτη. Και ήταν στο στρατό εδώ πέρα, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και πάλι, στον πόλεμο, στο αντάρτικο, τον Εμφύλιο Πόλεμο, δυστυχώς, που είχαμε. Ύστερα, τέλη ’49-’50, πήγε Αμερική. Εκεί πέρα γεννήθηκα εγώ και ο αδερφός μου και ξέραμε: σχολείο, εκκλησία…


Ωραία χρόνια. Ο πατέρας μου, και πιο πολύ ο παππούς μου, που έχω και το όνομά του, Σταύρο τον λέγανε, μου έλεγε για τη Μικρά Ασία. Μου έλεγε για το χωριό μας, λεγόταν Κάτω Παναγία. Ύστερα, οι Τούρκοι, που πήρανε τα μέρη, Αλάτσικα το βγάλανε. Και μου έλεγε. Μας λέγανε για την Ελλάδα πάντοτε. Συγγενείς που είχαμε, φωτογραφίες. Και μικρός, 16 χρονών, με έστειλε ο πατέρας μου στην Ελλάδα.


Και γνώρισα συγγενείς μου και από του πατέρα μου το σόι και από της μητέρας μου την οικογένεια. Ήταν πολύ όμορφο αυτό το ταξίδι, είχα άγχος γιατί δεν ήξερα κανέναν, αλλά οι συγγενείς με έκαναν και αισθάνθηκα όμορφα. Μετά έφυγα στον πόλεμο, στο Βιετνάμ. Είχα μείνει πίσω στα μαθήματα και θα με παίρνανε φαντάρο, γιατί παίρνανε με κλήρους τότε. Και εγώ άργησα. Θα με παίρνανε. Αποφάσισα και ο πατέρας μου λέει, τότε ήταν και πόλεμος, φασαρίες… Η μητέρα μου ήθελε να με στείλει εδώ πέρα, αλλά ο πατέρας μου είπε όχι, γιατί θα ήμουν λιποτάκτης. Δεν θα μπορώ να ξαναγυρίσω. Πήγα στο στρατό, παιδεύτηκα και από εκεί και πέρα…»


«ΕΚΑΝΑ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ»


Ο Σταύρος υπηρέτησε στο Βιετνάμ, στο Λάος και στην Καμπότζη την εποχή των μυστικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ. Τραυματίστηκε στο Λάος. Από κει στρατολογήθηκε στη CIA, στάλθηκε στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Και στις παλιές διηγήσεις του παππού για τη Μικρά Ασία. Εκεί γνωρίστηκε με κάποιον Έλληνα που δούλευε στην ελληνική πρεσβεία. Στην πραγματικότητα, ήταν πράκτορας των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών με διπλωματική κάλυψη. Ο Σταύρος θυμάται μάλλον ρομαντικά εκείνη την επαφή που οδήγησε στη στρατολόγησή του το 1977.


«Αυτός ο άνθρωπος ζει ακόμη και θα ήθελα πολύ να τον συναντήσω. Με είχε πλησιάσει τότε και μου λέει: “Είσαι Έλληνας, θέλουμε να μας βοηθήσεις, δεν βλέπεις τι έχει γίνει στην Κύπρο; Θέλουμε να μας δώσεις πληροφορίες”. Ήθελα και εγώ να βοηθήσω την πατρίδα μου και άρχισα να δίνω πληροφορίες για τις τουρκικές δυνάμεις. Δεν έβλαπτα την Αμερική, απλώς υπηρετούσα τη χώρα μου».


Ο Σταύρος Λάλας δεν θέλει να επεκταθεί σε λεπτομέρειες για τις πληροφορίες που έδωσε. Τα κατηγορητήρια εναντίον του στις ΗΠΑ είναι ακόμη ανοιχτά. Στελέχη των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών υποστηρίζουν πως ο Λάλας υπήρξε ο σημαντικότερος Έλληνας πράκτορας μετά τον πόλεμο. Έδωσε πληροφορίες για τη διάταξη του τουρκικού στρατού, τις αποβατικές δυνάμεις, τον εξοπλισμό από το ΝΑΤΟ. Όσα δεν μπορούσε να δώσει ένα ολόκληρο δίκτυο πρακτόρων. Το επόμενο πόστο του Σταύρου Λάλα θα είναι στην αμερικανική πρεσβεία στο Βελιγράδι.


Είναι λίγο πριν τη δίνη του πολέμου στα Βαλκάνια, αλλά και την προσωπική του. Εκεί θα ζήσει στη δίνη του έρωτα με μια Ελληνίδα φοιτήτρια τη Μαρία Μαιδανού την οποία και θα παντρευτεί.


Επόμενο πόστο, η Κωνσταντινούπολη. «Έκανα ό,τι μπορούσα για την πατρίδα. Περνούσα κρυφά τον Έβρο και έδινα πληροφορίες σε κάποιον που τον έλεγαν Γιώργο. Όσους συναντούσα τους έλεγαν Γιώργο. Ήταν σε εξέλιξη τότε μεγάλα γεγονότα και χρειαζόταν η πατρίδα αυτές τις πληροφορίες».


Η συμβολή του Λάλα ήταν μεγάλη στην υπόθεση της ελληνοτουρκικής κρίσης το Μάρτιο του 1987. Τα στοιχεία που έδωσε ήταν καθοριστικά για τις ελληνικές διπλωματικές και στρατιωτικές κινήσεις της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου και στην επιτυχή έκβαση για την Ελλάδα. Το 1989 όμως ο Λάλας παίρνει μετάθεση για Ταϊβάν. Η περίοδος είναι πολύ κρίσιμη για το Σκοπιανό, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.


Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης χρειαζόταν πληροφορίες για τους χειρισμούς στο Σκοπιανό και ο «χρυσός» πράκτορας πιεζόταν να ζητήσει μετάθεση σε πιο χρήσιμο για την Ελλάδα πόστο. Καταφέρνει τελικώς να μετατεθεί στην Αθήνα ως υπεύθυνος για τη μετάδοση σημάτων από τον κλωβό ασφαλείας επικοινωνιών της αμερικανικής πρεσβείας. Όλα τα πολύ σημαντικά σήματα περνούν από τα χέρια του και δίνονται σε Έλληνες πράκτορες.


«Τα σήματα μετά τη μετάδοσή τους έπρεπε να τα καταστρέφω. Εγώ τα έβαζα στην τσέπη μου και τα έδινα σε κάποιον. Τον συναντούσα σε ένα πάρκο και σε μια γκαρσονιέρα. Ήταν σήματα για τα Βαλκάνια. Πάρα πολύ σημαντικά, που βοήθησαν την κυβέρνηση να κάνει διπλωματικούς ελιγμούς. Νόμιζα πως ήμουν προστατευμένος, αλλά δεν ίσχυε.


Κάποια στιγμή, τον Απρίλιο του 1993, έφτασε σήμα για να πάω στην Αμερική για κάποια σεμινάρια. Η γυναίκα μου ήταν έγκυος και το χρησιμοποίησα για να μην πάω. Κάτι μου έλεγε το ένστικτό μου. Μου είπαν πως ήταν για τρεις μέρες. Μόλις έφτασα στην Ουάσιγκτον, έμεινα δύο μέρες σε ένα ξενοδοχείο και είχα αντιληφθεί πως κάποιοι με παρακολουθούσαν.


Την τρίτη ημέρα με συνέλαβαν. Μου έδειξαν βίντεο και φωτογραφίες την ώρα που έκλεβα τα έγγραφα. Πράκτορες του FBI είχαν παγιδεύσει την πρεσβεία με κάμερες και τα είχαν καταγράψει όλα. Επίσης, με παρακολουθούσαν όταν πήγα να παραδώσω τα έγγραφα. Με πέρασαν από ανιχνευτή ψεύδους.


Δεν μπορούσα να αρνηθώ. Πέρασα δεκατρία χρόνια στη φυλακή και άλλα δύο σε περιορισμό. Έμεινα ξεχασμένος στη φυλακή, απέκτησα προβλήματα υγείας και έπρεπε να μάθω να επιβιώνω. Μόνο το 2002 ο Γιώργος Παπανδρέου, ως υπουργός Εξωτερικών, μου έστειλε μέσω ενός άλλου φυλακισμένου, του Λέστερ Μπέλιν, ένα γράμμα συμπαράστασης. Ήξερα πως με είχαν προδώσει και οι προδότες δεν έπαθαν τίποτα από το ελληνικό κράτος. Εγώ, αντιθέτως, σάπιζα στη φυλακή».


Οι προδότες και η παγίδα


Το ερωτήματα που συνοδεύουν την προδοσία δεν μπορεί να τα απαντήσει ο ίδιος ο Σταύρος Λάλας. Μπορεί όμως η έρευνα. Μέχρι το 1989, τον πράκτορα Σταύρο Λάλα είχε στην ευθύνη του αποκλειστικά ο κάθε διοικητής της ΕΥΠ. Όταν στις εκλογές του 1989 δεν μπορούσε να σχηματιστεί κυβέρνηση, ο τότε διοικητής της ΕΥΠ Κώστας Τσίμας παρέδωσε την ευθύνη χειρισμού του πράκτορα σε ένα στέλεχος της κατασκοπίας, με τη συμβουλή να ενημερώσει το διοικητή που θα έμπαινε στην ΕΥΠ μετά τις αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες.


Αυτός όμως δεν το έκανε. Παρέδωσε το χειρισμό Λάλα στο διευθυντή κατασκοπίας και όχι στο διοικητή. Ο κύκλος όσων γνωρίζουν για τον πολύτιμο πράκτορα διευρύνεται. Οι πληροφορίες για το πώς χειρίστηκαν τον Σταύρο Λάλα είναι συγκλονιστικές. Μετά την επιπολαιότητα θα έρθει και η προδοσία.


Ο χειριστής του Λάλα τον συναντά σε μια γκαρσονιέρα στου Ζωγράφου. Η γκαρσονιέρα δεν είναι και τόσο κρυφή, αφού ο πράκτορας της ΕΥΠ τη χρησιμοποιεί και ως ερωτική φωλιά όπου συναντά μια συνάδελφό του. Είναι τέτοια η επιπολαιότητα, που ο ερωτύλος της ΕΥΠ παραβαίνει κάθε μέτρο ασφάλειας και συναντά τον Λάλα στο σπίτι του!


«Ναι, δεν ξέρω για τα υπόλοιπα, αυτό ισχύει. Όπως ισχύει πως δεν υπήρχε και κανένα μέτρο αντικατασκοπίας για την προστασία μου. Οι πράκτορες του FBI με ακολούθησαν, όταν παρέδιδα έγγραφα, αλλά κανένας δεν τους εντόπισε», λέει με απογοήτευση σήμερα ο Σταύρος Λάλας.


Το χειρότερο θα έρθει αργότερα. Ο πράκτορας της ΕΥΠ, όταν παίρνει ένα πολύ σοβαρό σήμα από τον Λάλα, δεν το πάει στην ΕΥΠ, ώστε αυτό να περάσει από τη διεύθυνση χειρισμού πληροφοριών. Στο τμήμα αυτό, οι πληροφορίες πριν δοθούν για χρήση από την πολιτική ηγεσία φιλτράρονται, ώστε να μην αποκαλυφθεί η πηγή πληροφόρησης και πράγματα που δεν πρέπει να γίνουν γνωστά.


Ο πράκτορας όμως θέλει να πουλήσει πολιτική εκδούλευση και το διοχετεύει –χωρίς να πει πως δεν υπάρχει επεξεργασία– στην υφυπουργό Εξωτερικών Βιργινία Τσουδερού. Η υφυπουργός, λόγω της σοβαρότητας του σήματος, ενημερώνει την πρεσβεία στην Ουάσιγκτον να κάνει διάβημα στους Αμερικανούς. Ο Έλληνας πρέσβης το κάνει, αλλά ο συνομιλητής του καταλαβαίνει πως οι Έλληνες μαθαίνουν πληροφορίες από κάποιον στην πρεσβεία στην Αθήνα. Έτσι στέλνουν τους πράκτορες και εντοπίζουν από τις κάμερες τον Λάλα.


Τον έμαθαν μέχρι και οι μεταφραστές


Ένα άλλο σενάριο προδοσίας δίνει υψηλό στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών εκείνη την εποχή. Η επιπολαιότητα με την οποία αντιμετώπισαν τον Λάλα τον αποκάλυψε στους Αμερικανούς, ανεξάρτητα από τη δράση του ερωτύλου πράκτορα. Για κάποιο λόγο που δεν αποκλείεται να ήταν μόνο και μόνο για να αποκαλυφθεί ο Λάλας, ξαφνικά, το 1992, τα σήματά του άρχισαν να μοιράζονται πέραν του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών.


Πέντε έξι ακόμη υπουργοί προστέθηκαν στους αποδέκτες των σημάτων. Κάποιοι απ’ αυτούς δεν ήξεραν αγγλικά. Έτσι ζητούσαν από μεταφραστές να τους μεταφράσουν το περιεχόμενό τους. Έως το 1993 ένας κύκλος 25 ατόμων γνώριζε την ύπαρξη κάποιου υπερπράκτορα στις γραμμές της CIA. Οι Αμερικανοί το έμαθαν και τον παγίδευσαν, στέλνοντας ένα σήμα με αποστολέα τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους και αποδέκτη τον Αμερικανό πρέσβη Μάικλ Σωτήρχο. Γνώστες του σήματος, μαζί με τον Λάλα, ήταν τρεις.


Έτσι κατάλαβαν ποια ήταν η διαρροή.


Ο Σταύρος Λάλας αποφεύγει να μιλά για την προδοσία του: «Όποιος ή όποιοι το έκαναν έστειλαν έναν Έλληνα πατριώτη στη φυλακή. Η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να βρει ποιοι ήταν. Δεν το έκανε. Εντάξει, εγώ ήμουν απώλεια, αλλά αυτοί που την προκάλεσαν τι έγιναν; Δεν έπαθαν τίποτα. Ποιος λοιπόν να μας σεβαστεί και γιατί ως χώρα;».


ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ


Στηβ Λάλας. Ένας απλός άνθρωπος. Κανένας δεν υποψιάζεται πως δουλεύει για τη CIA. Πολύ περισσότερο πως είναι διπλός πράκτορας.


Ο Λάλας δεν απαντά στο ερώτημα ποιο ήταν το περιεχόμενο του σήματος που προκάλεσε υποψίες στους Αμερικανούς και την παγίδευσή του. Κάποιος από τους διπλωμάτες που ασχολήθηκαν με τη διαμαρτυρία προς τους Αμερικανούς μετά το σήμα Λάλα υποστηρίζουν πως ήταν ένα πολύ σοβαρό σήμα που αποκάλυπτε πως οι Αμερικανοί σχεδίαζαν μια προβοκάτσια που θα οδηγούσε σε εμπλοκή μας με τα Σκόπια.


Απώτερος σκοπός, η πλήρης αποσταθεροποίηση στην περιοχή και η επαναδιαμόρφωσή της με βάση τους μακροπρόθεσμους αμερικανικούς γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς. Το σήμα έλεγε πως έπρεπε να δημιουργηθεί ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών μετά από αιματηρή ενέργεια. Αντίστοιχη ενέργεια είχε γίνει στα ελληνοαλβανικά σύνορα με επίθεση μελών της οργάνωσης ΜΑΒΗ σε αλβανικό φυλάκιο και την εκτέλεση στρατιωτών. Δεν αποδείχτηκε κάποια εμπλοκή των Αμερικανών, αλλά δεν αναζητήθηκε στα σοβαρά και ποτέ.


Παρότι η τακτική αυτή της CIA είναι αρκετά συνηθισμένη και πολλές φορές εκτός πολιτικού ελέγχου από την επίσημη κυβέρνηση, το θέμα είναι όχι αν αυτό ήταν το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος (γιατί επιμένουν πως ήταν), αλλά αν ήταν αληθινό. Δηλαδή, αν δινόταν στ’ αλήθεια μια εντολή προβοκάτσιας ή αν το έκαναν ώστε να αναγκάσουν τον Λάλα, λόγω της σοβαρότητας του θέματος, να κινηθεί για να συναντήσει τους ανθρώπους της ΕΥΠ. Είναι κάτι που ίσως να μάθουμε σε 30 χρόνια, όταν θα ελευθερωθούν τα αμερικανικά αρχεία.


Η ελληνική πλευρά «έριξε» το θέμα για να μην εξοργίσει την αμερικανική πλευρά. Ο Σταύρος Λάλας έμεινε μόνος και απροστάτευτος στις φυλακές. Μοναδικός συμπαραστάτης του, ο φίλος του Μιχάλης Κυπριανού. Τα τελευταία χρόνια, όπως λέει, πριν την αποφυλάκισή του, «ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης, η Μπακογιάννη, ο Σαμαράς, ο Μολυβιάτης, ο Παπαληγούρας ενδιαφέρθηκαν. Μοναδική ίσως εξαίρεση ο Σημίτης» .
Μαζί με τα χρόνια της φυλακής, ο Σταύρος αφιέρωσε 30 χρόνια σε αυτό που πίστευε. Οι δυσκολίες της κατασκοπευτικής δράσης ίσως δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτές που τον περίμεναν με την επιστροφή του.


«Όταν μπήκα στο αεροπλάνο για την Ελλάδα, ήταν σαν να ξαναγεννιόμουνα. Είχα σηκωθεί όρθιος πριν την προσγείωση και προσπαθούσαν οι αεροσυνοδοί να με πείσουν να κάτσω κάτω. Όταν πάτησα το πόδι μου, ήταν σαν να αγκάλιαζα τη μάνα μου. Τους αγκάλιασα όλους, είχα ξεχάσει πώς είναι. Έπρεπε να μιλήσω στο γιο που δεν είχα γνωρίσει.


Έλεγε η μαμά του πως όταν τους έβαλε η δασκάλα να ζωγραφίσουν το επάγγελμα του μπαμπά τα παιδιά, ο Παναγιώτης με ζωγράφισε πίσω απ’ τα κάγκελα. Δεν καταλάβαινε. Έπρεπε να ξαναμάθω να ζω με μια γυναίκα που πέρασε τα πάνδεινα. Προσπάθησαν να τη φέρουν στην Αμερική ως συνεργάτρια. Στην πρεσβεία την πέρασαν από τον ανιχνευτή ψεύδους. Την τελευταία στιγμή πήγε στο αεροδρόμιο και, αντί να πετάξει για Αμερική, ήρθε στην Καβάλα. Ανέθρεψε δουλεύοντας δυο βάρδιες τα παιδιά.


Το μεγάλο έχει προβλήματα. Προσπαθούμε να χτίσουμε ένα σπίτι, μας βοηθά και ο δήμαρχος ο Σάββας Μιχαηλίδης και ο νομάρχης ο Θεόφιλος Καλατζής. Δεν λέω, με συγκινούν πολλοί άνθρωποι απλοί. Και άνθρωποι όπως ο Εμφιετζόγλου που μοιάζει πολύ με τον παππού μου. Οι γιατροί στη Θεσσαλονίκη που ανάλαβαν να με ξανακάνουν άνθρωπο. Τους ευχαριστώ. Λέω πως ό,τι έκανα δεν πήγε χαμένο. Μου αρέσει στην πατρίδα. Είμαστε λίγο κακομαθημένοι, αλλά είναι η πατρίδα και ανησυχώ γι’ αυτή. Και για την Κύπρο και για τη Θράκη. Ακούω αυτά που λένε για τη Θράκη.


Μακάρι να ζούσαν παντού έτσι οι μειονότητες. Και στην Κύπρο πρέπει να δώσουν λύση. Δεν λέω για τους Τούρκους που γεννήθηκαν στο νησί, αυτοί είναι Κύπριοι. Λέω για τα στρατεύματα κατοχής, πρέπει να φύγουν. Αυτό είναι πολιτισμός».


Ο Σταύρος Λάλας ανησυχεί για όλα. Για τη χώρα, για την οικογένειά του, ακόμη και για να μην ξεχάσει να ευχαριστήσει κάποιον που τον βοήθησε. Με έναν τρόπο που μοιάζουν να μπερδεύονται η υπευθυνότητά του με τη φύση του. Αυτή η φύση του ανθρώπου που έμαθε να κρύβει μια πλευρά του στο σκοτάδι και να ανησυχεί. Ίσως αυτοί που τον πρόδωσαν (πλούσιοι πια, λένε οι πληροφορίες) να τον θεωρούν παράπλευρη απώλεια στο σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών.


Μπορεί να τον αποκαλούν θύμα που πίστεψε πως μπορεί η σύγχρονη Ελλάδα να είναι απέναντί του όπως ίδιος ήθελε και φανταζόταν. Η αλήθεια είναι πως η ιστορία έχει τα θύματά της. Δεν μπορεί όμως κάποιος που γράφει ιστορία να είναι θύμα.




Διαβάστε περισσότερα: http://trikalagr.blogspot.com/2010/02/blog-post_9477.html#ixzz15dzEFcFR
Related Posts with Thumbnails