ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
8/2/11
Ο ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ
Στον Πύργο είναισήμερα ο περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας Απόστολος Κατσιφάρας, στον πρώτο κύκλο συναντήσεων με δημάρχους από την Περιφέρεια ώστε από κοινού να καταρτισθεί η πρόταση που θα υποβάλει η Περιφέρεια στο Υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης για την άμεση χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ ώριμων ή υπό ωρίμανση έργων.
Το πρόγραμμα των συναντήσεων του ξεκινά απο τις 10 π.μ. όπου οι κ.κ. Κατσιφάρας και Καφύρας θα συναντηθούν με τους διευθυντές και τμηματάρχες της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας.
Στις 11 π.μ. ο Περιφερειάρχης, μαζί με τον αντιπεριφερειάρχη της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας Χαράλαμπο Καφύρα και τον γενικό γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Τάσο Αποστολόπουλο θα συναντηθούν με τους δημάρχους της Ηλείας στο Διοικητήριο. Στις 2 το μεσημέρι ο περιφερειάρχης και ο αντιπεριφερειάρχης θα δώσουν συνέντευξη Τύπου στους εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης της Ηλείας.
Τέλος, στις 2.30 το μεσημέρι ο περιφερειάρχης θα έχει συνάντηση με το προσωπικό της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας.
Το πρόγραμμα των συναντήσεων του ξεκινά απο τις 10 π.μ. όπου οι κ.κ. Κατσιφάρας και Καφύρας θα συναντηθούν με τους διευθυντές και τμηματάρχες της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας.
Στις 11 π.μ. ο Περιφερειάρχης, μαζί με τον αντιπεριφερειάρχη της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας Χαράλαμπο Καφύρα και τον γενικό γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Τάσο Αποστολόπουλο θα συναντηθούν με τους δημάρχους της Ηλείας στο Διοικητήριο. Στις 2 το μεσημέρι ο περιφερειάρχης και ο αντιπεριφερειάρχης θα δώσουν συνέντευξη Τύπου στους εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης της Ηλείας.
Τέλος, στις 2.30 το μεσημέρι ο περιφερειάρχης θα έχει συνάντηση με το προσωπικό της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας.
Ο ΦΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ...ΑΠΑΝΤΑ
Άγνωστε "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ" Ξαναδιάβασα κάποια τα γραπτά σου και σε βρίσκω πολύ ...υποτακτικό στον διορισμό ενός εκπαιδευτικού ...ως ελεγκτή Νομιμότητας, πολύ υποτακτικό σε εκείνον ...που τον διόρισε, ΑΛΛΑ σε βρίσκω και πολύ απείθαρχο στο Νόμο 3852/2010. Αν χάσω εγώ το στοίχημα θα ζητήσω συγνώμη, (τουλάχιστον επειδή ξέρεις ποιος είμαι), αν όμως ΧΑΣΕΙΣ εσύ; ...πως θα ζητήσεις συγνώμη ΑΝΩΝΥΜΟ πουλάκι μου;;; Ιδού το ερώτημα που μπορείς να γράφεις χωρίς να ...πληρώνεις.
Από το χρήστη Φώτης Δημήτρουλας στις Ο ΦΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ .....ΓΙΑΤΙ???? την 8/2/2011
Η νεαρή παρθένα. . .
Η νεαρή παρθένα θα έβγαινε ραντεβού για πρώτη φορά και συμβουλεύθηκε την γιαγιά της:
"Κάτσε εδώ κορίτσι μου, να σου πω εγώ για τα νεαρά αγόρια. Λοιπόν, θα προσπαθήσει να σε φιλήσει, θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις.
Μετά θα προσπαθήσει να πιάσει το στήθος σου, θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις.
Ύστερα θα προσπαθήσει να βάλει το χέρι του, ανάμεσα στα πόδια σου, θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις.
Αλλά το πιο σημαντικό, θα θέλει να ανεβεί επάνω σου και να κάνει το κέφι του. Θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις. Θα ατιμάσει την οικογένειά μας."Πάει, λοιπόν, στο ραντεβού η μικρά και μετά ανυπόμονα ήθελε να τα πει όλα στην γιαγιά της
"Γιαγιά όλα πήγαν όπως ακριβώς μου τα είπες. Αλλά ....δεν τον άφησα να ατιμάσει την οικογένειά μας.
"Κάτσε εδώ κορίτσι μου, να σου πω εγώ για τα νεαρά αγόρια. Λοιπόν, θα προσπαθήσει να σε φιλήσει, θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις.
Μετά θα προσπαθήσει να πιάσει το στήθος σου, θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις.
Ύστερα θα προσπαθήσει να βάλει το χέρι του, ανάμεσα στα πόδια σου, θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις.
Αλλά το πιο σημαντικό, θα θέλει να ανεβεί επάνω σου και να κάνει το κέφι του. Θα σου αρέσει, αλλά μην τον αφήσεις. Θα ατιμάσει την οικογένειά μας."Πάει, λοιπόν, στο ραντεβού η μικρά και μετά ανυπόμονα ήθελε να τα πει όλα στην γιαγιά της
"Γιαγιά όλα πήγαν όπως ακριβώς μου τα είπες. Αλλά ....δεν τον άφησα να ατιμάσει την οικογένειά μας.
Όταν προσπάθησε, τον αναποδογύρισα, ανέβηκα πάνω του, και ατίμασα εγώ την οικογένειά του.
7/2/11
O "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ" ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΝ Κ. ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑ.
Κύριε Δημήτρουλα, Δες παρακάτω μια διαπιστωτική πράξη αυτοδίκαιης έκπτωσης αιρετού λόγω μη ορκομωσίας από τον ελεγκτή νομιμότητας. http://static.diavgeia.gov.gr/doc/4%CE%91%CE%9B%CE%95%CE%9F%CE%A11%CE%A6-4%CE%97 Δες τους λόγους που επεικαλείται και προσπάθησε να καταλάβεις αν σου είναι δυνατόν: "δεν έχει αποποιηθεί την εκλογή του και δεν έχει δώσει τον προβλεπόμενο όρκο μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2010,καθώς επίσης δεν έχει γνωστοποιήσει αντικειμενική αδυναμία". Στη Ζαχάρω συμβαίνει το αντίθετο: Εχει δοθεί ο προβλεπόμενος όρκος μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2010 και δεν τίθεται θέμα γνωστοποίησης αντικειμενικής αδυναμίας για τον λόγο ότι δεν υπάρχει. Αν κατάλαβες καλά αυτό που ενδιαφέρει την διοίκηση είναι να έχει δοθεί ο προβλεπόμενος όρκος.πράγμα που έγινε και έχει συνταχθεί επίσημο πρωτόκολο για αυτό. Να γιατί δεν πρόκειται να δείς ποτέ έκπτωση του Μπούσμπουρα και του Αλεξανδρόπουλου ούτε που να κάνεις κωλοτούμπες από την Αλβενα μέχρι την Ζαχάρω. Τράβα και ζήτα συγγνώμη από τους Ζαχαραίους γιατί σε λίγο δεν θα έχεις που να σταθείς.
Από το χρήστη ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ στις Ο ΦΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ .....ΓΙΑΤΙ???? στις 10:11 μμ
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟ ΙΟΝΙΟΝ FM
Το μπαλάκι στο γενικό γραμματέα της αποκεντρωμένης διοίκησης, Τάσο Αποστολόπουλο, για να ξεκαθαρίσει τη νομιμότητα στο δήμο Ζαχάρως, ρίχνει ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, Κώστας Αλεξανδρόπουλος. Μιλώντας στο IONION FM, χαρακτήρισε επικίνδυνη την κατάσταση στην Ζαχάρω και αυθαιρεσίες τις πράξεις του Πανταζή Χρονόπουλου. Υποστήριξε ότι ο τελευταίος δεν είναι δήμαρχος, με απόφαση του πρώην περιφερειάρχη και θα επανέλθει στο δήμο εφόσον αθωωθεί τελεσίδικα από την δικαιοσύνη. Σημείωσε ότι θα ακυρωθεί και η δεύτερη εκλογή του προεδρείου στο δήμο, εξαιτίας έλλειψης νομιμότητας. Ο κ. Αλεξανδρόπουλος, αποκάλυψε ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στήριξαν τον συνδυασμό του κ. Χρονόπουλου στις πρόσφατες εκλογές, με αποτέλεσμα να επανεκλεγεί.
ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΣΤΗΝ ΖΟΥΡΤΣΑ
Χθές ήταν το ΓΕΓΟΝΟΣ της ημέρας για την ΖΟΥΡΤΣΑ. Οι "τοπικοί" παράγωντες παρουσία του Πανταζή Χρονόπουλου έκοψαν την πίτα για το καλό του χρόνου. Ο Πανταζής έγινε δεκτός απο πολλόυς φίλους του αλλά και πολλούς που μετά τις εκλογές μάλλον "πέρασαν" στο στρατόπεδό του. Ήταν όντως χαρούμενος για την υποδοχή και σε κάποια στιγμή μέσα στον γενικό εύθυμο κλίμα της πορέας είπε "Βγάλτε φωτογραφίες την Φιγαλεία για να θυμάστε πώς ήταν...!!!!!". Θέλει να μείνει στην ιστορία σαν ο αναμορφωτής της Ζούρτσας.
Τώρα ξέρω ότι τα σχόλια σας θα κατακλείσουν το blog αλλά θέλω να υπενθυμίσω ότι παρόμοιες κινήσεις έχει κάνει ο Πανταζής όπως στο Μάκιστο και Αρτέμιδα που ενώ ήταν σε αργία ήταν πάντα παρών και μάλιστα έδινε συνεντεύξεις στην τηλεόραση.
Κάποιος απο την Φιγαλεία μου είπε ο άν και δεν έχει λάβει, Ο Πανταζής, πρόσκληση για συνάντηση με τον Περιφερειάρχη κ. Κατσιφάρα αυτός θα πάει να μιλήσει μαζί του γιατί όπως είπε, ο Κατσιφάρας έναι υποχρεωμένος να ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ έναν εκλεγμένο Δήμαρχο έστω και αν είναι σε προσωρινή ΑΡΓΙΑ.
Για να δούμε τελικά τι θα γίνει.......
Τώρα ξέρω ότι τα σχόλια σας θα κατακλείσουν το blog αλλά θέλω να υπενθυμίσω ότι παρόμοιες κινήσεις έχει κάνει ο Πανταζής όπως στο Μάκιστο και Αρτέμιδα που ενώ ήταν σε αργία ήταν πάντα παρών και μάλιστα έδινε συνεντεύξεις στην τηλεόραση.
Κάποιος απο την Φιγαλεία μου είπε ο άν και δεν έχει λάβει, Ο Πανταζής, πρόσκληση για συνάντηση με τον Περιφερειάρχη κ. Κατσιφάρα αυτός θα πάει να μιλήσει μαζί του γιατί όπως είπε, ο Κατσιφάρας έναι υποχρεωμένος να ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ έναν εκλεγμένο Δήμαρχο έστω και αν είναι σε προσωρινή ΑΡΓΙΑ.
Για να δούμε τελικά τι θα γίνει.......
ΕΚΤΑΚΤΟ - ΣΗΜΕΡΙΝΟ
Σε πολύ μικρό χρονικό διάστηνα θα έχουμε ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΤΑΤΑΞΕΙΣ στην πολεοδομία Ζαχάρως. Σε σημερινή μου επίσκεψη σε καφέ της πόλης μας επιβεβαιώθηκε η πληροφορία που είχα απο χθές (από την κοπή της πίτας στην Ζούρτσα). Δεν θα πώ πολλά για αυτό το θέμα γιατί θα μας προλάβουν πολύ σύντομα οι εξελίξεις. Καλό είναι να το παρακολουθείτε και εσείς. ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΧΙΖΑΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ.
Η μόνη διαφορά μεταξύ της ηλιθιότητας και της ιδιοφυΐας είναι ότι η ιδιοφυΐα έχει και τα όριά της Η ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΟΥΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΖΟΥΝ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥΣ Ν’ΑΚΟΥΝΕ ΜΟΝΑΧΑ ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ ΤΟΥΣ! ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΧΙΖΑΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ.
Από το χρήστη ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΧΙΖΑΣ στις ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΙΔΙΟΦΥΪΑ στις 8:48 μμ
ALL STAR GAME ΠΥΡΓΟΣ 12-13 ΜΑΡΤΙΟΥ
Στον Πύργο θα διεξαχθεί το φετινό All Star Game (12-13 Μαρτίου), όπως αποφασίστηκε από ΕΣΑΚΕ και ΠΣΑΚ, που θα αναλάβουν την από κοινού διοργάνωση της γιορτής του μπάσκετ.
Το 19o All Star Game θα διεξαχθεί στο κλειστό γυμναστήριο «Γ. Βασιλακόπουλος» και τις προσεχείς ημέρες θα ξεκινήσει η ψηφοφορία για τους παίκτες που θα συμμετάσχουν.
Αναλυτικά, η ανακοίνωση για την ψηφοφορία:«Τις προσεχείς ημέρες θα ξεκινήσει η ψηφοφορία για τους Έλληνες και ξένους παίκτες που θα πάρουν μέρος στο 19 ALL STAR GAME μέσω της ιστοσελίδας του ΕΣΑΚΕ (www.esake.gr ) και του ΠΣΑΚ (http://www.psak.gr/)».
Το 19o All Star Game θα διεξαχθεί στο κλειστό γυμναστήριο «Γ. Βασιλακόπουλος» και τις προσεχείς ημέρες θα ξεκινήσει η ψηφοφορία για τους παίκτες που θα συμμετάσχουν.
Αναλυτικά, η ανακοίνωση για την ψηφοφορία:«Τις προσεχείς ημέρες θα ξεκινήσει η ψηφοφορία για τους Έλληνες και ξένους παίκτες που θα πάρουν μέρος στο 19 ALL STAR GAME μέσω της ιστοσελίδας του ΕΣΑΚΕ (www.esake.gr ) και του ΠΣΑΚ (http://www.psak.gr/)».
ΚΟΝΤΟΜΑΡΙ ΧΑΝΙΩΝ - ΧΡΟΝΙΚΟ ΘΥΣΙΑΣ
Στο Κοντομαρί Χανίων διαπράχτηκε η πρώτη μαζική εκτέλεση αμάχων στην κατεχόμενη Ευρώπη.
Φωτογραφίες:
Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο
Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο
Την επόμενη μέρα μετά την τελική επικράτηση των δυνάμεων του Άξονα στη Μάχη της Κρήτης, οι στρατιώτες της ναζιστικής Γερμανίας προχωρούν, για αντίποινα στην
πρωτοφανή αντίσταση που αντιμετώπισαν από τις δυνάμεις Ελλήνων και Συμμάχων,
στην εκτέλεση όλων των ανδρών του χωριού Κοντομαρί Χανίων.
πρωτοφανή αντίσταση που αντιμετώπισαν από τις δυνάμεις Ελλήνων και Συμμάχων,
στην εκτέλεση όλων των ανδρών του χωριού Κοντομαρί Χανίων.
Η Μάχη της Κρήτης υπήρξε ανελέητη και καταστροφική για τους Γερμανούς, οι οποίοι είχαν βαριές απώλειες, με σημαντικότερη συνέπεια την αχρήστευση ενός σημαντικού όπλου της ναζιστικής πολεμικής μηχανής: τους αλεξιπτωτιστές, οι οποίοι αν και είχαν παίξει καθοριστικό ρόλο στην ναζιστική επιτυχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο, στη μάχη της Κρήτης είχαν τέτοιες απώλειες που πλέον δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Γερμανοί αποφάσισαν σκληρά αντίποινα στον τοπικό πληθυσμό και από την επομένη της λήξης της μάχης, επιδόθηκαν στην φρικιαστική εκδίκησή τους.
Την επομένη της ήττας των Ελλήνων και Συμμάχων, μια μονάδα αλεξιπτωτιστών υπό
τον υπολοχαγό Horst Trebes, ως αντίποινα κατά του λαού που προέβαλλε λυσσαλέα
αντίσταση με αποτέλεσμα οι Γερμανοί, αν και νικητές να έχουν περισσότερες απώλειες από τους ηττημένους, εισέβαλλαν στο χωριό Κοντομαρί. Μετά το τέλος του Πολέμου ειπώθηκε πως την εντολή για τη σφαγή έδωσε ο στρατηγός Kurt Student ο οποίος αποκάλυψε στη δίκη της Νυρεμβέργης ότι διατάχθηκε από τον ίδιο τον Hermann Goring, τον επικεφαλής της γερμανικής αεροπορίας.
τον υπολοχαγό Horst Trebes, ως αντίποινα κατά του λαού που προέβαλλε λυσσαλέα
αντίσταση με αποτέλεσμα οι Γερμανοί, αν και νικητές να έχουν περισσότερες απώλειες από τους ηττημένους, εισέβαλλαν στο χωριό Κοντομαρί. Μετά το τέλος του Πολέμου ειπώθηκε πως την εντολή για τη σφαγή έδωσε ο στρατηγός Kurt Student ο οποίος αποκάλυψε στη δίκη της Νυρεμβέργης ότι διατάχθηκε από τον ίδιο τον Hermann Goring, τον επικεφαλής της γερμανικής αεροπορίας.
Οι ναζιστικές δυνάμεις συγκέντρωσαν όλους τους κατοίκους, συνέλαβαν 25 άνδρες,
ηλικίας από 18 έως 50 ετών και τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ, αφήνοντας να ζήσουν μονάχα οι ηλικιωμένοι. Την επόμενη μέρα, οι ναζιστικές δυνάμεις προχώρησαν σε ακόμα ένα έγκλημα πολέμου: το Ολοκαύτωμα της Καντάνου. Οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους περίπου 180 κατοίκους του χωριού, έσφαξαν ακόμα και τα ζώα τους ενώ πυρπόλησαν όλα τα σπίτια.
ηλικίας από 18 έως 50 ετών και τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ, αφήνοντας να ζήσουν μονάχα οι ηλικιωμένοι. Την επόμενη μέρα, οι ναζιστικές δυνάμεις προχώρησαν σε ακόμα ένα έγκλημα πολέμου: το Ολοκαύτωμα της Καντάνου. Οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους περίπου 180 κατοίκους του χωριού, έσφαξαν ακόμα και τα ζώα τους ενώ πυρπόλησαν όλα τα σπίτια.
Το έγκλημα πολέμου στο Κοντομάρι κατέγραψε με το φωτογραφικό φακό του ο
Γερμανός υπολοχαγός Franz-Peter Weixler, ο οποίος υπηρετούσε ως ανταποκριτής
προπαγάνδας για τη Wehrmacht – αργότερα το ίδιο έτος απομακρύνθηκε από τη θέση του για «πολιτικούς λόγους» και μάλιστα κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, λόγω διαρροής των συγκεκριμένων φωτογραφιών.
Γερμανός υπολοχαγός Franz-Peter Weixler, ο οποίος υπηρετούσε ως ανταποκριτής
προπαγάνδας για τη Wehrmacht – αργότερα το ίδιο έτος απομακρύνθηκε από τη θέση του για «πολιτικούς λόγους» και μάλιστα κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, λόγω διαρροής των συγκεκριμένων φωτογραφιών.
Ο επικεφαλής της μονάδας των εκτελεστών – αλεξιπτωτιστών Horst Trebes τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη του ναζιστικού καθεστώτος για την επιχείρηση στην Κρήτη. Σκοτώθηκε το 1944 σε πολεμική επιχείρηση στη Νορμανδία. Η Ελλάδα, μετά το τέλος του πολέμου ζήτησε από τη Βρετανία την έκδοση του στρατηγού Kurt Student, αλλά εισέπραξε άρνηση. Ο Student δικάστηκε από τους Βρετανούς για κακομεταχείριση κρατουμένων και δολοφονία αιχμαλώτων στην Κρήτη και κρίθηκε ένοχος για 3 από τις 8 κατηγορίες. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών αλλά απελευθερώθηκε το 1948 για «ιατρικούς λόγους». Δεν δικάστηκε ποτέ για εγκλήματα κατά αμάχων.
Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο
ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΙΔΙΟΦΥΪΑ
Η μόνη διαφορά μεταξύ της ηλιθιότητας και της ιδιοφυΐας είναι ότι η ιδιοφυΐα έχει και τα όριά της
ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ 8-2-1981 Μια συγκλονιστική μαρτυρία:
Για τον Σπύρο, ο θάνατος του μέσα στο Καραϊσκάκη, έμοιαζε με την υπέρτατη θυσία εν ώρα καθήκοντος…
«Πάμε ρε Σπυράκι να πιούμε καμιά μπυρίτσα και να πειράξουμε καμιά ψόφια», του έλεγα.
«Τι λες ρε Μανωλιό, μυαλό κουκούτσι έχεις! Ο Θρύλος παίζει και εσύ μου λες για γυναίκες. Άσε με ρε, είμαι μικρός ακόμα για τέτοια. Έχω καιρό…», έλεγε.
Όλοι νομίζαμε ότι είχε καιρό να ζήσει την ζωή του, να χαρεί τον Ολυμπιακό του. Η οικογένεια του, οι φίλοι του, όλοι μας. Κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί η έστω να περάσει από το μυαλό του, αυτό που θα γινότανε εκείνη την μέρα και τι παγίδα μας είχε στήσει ο θάνατος. Η θύρα θανάτου…
Εγώ, ο Μανωλιός, 18 χρόνων τότε, Ολυμπιακός με τις ώρες μου, είχα τον Σπύρο να με βάζει σε τάξη (όπως έλεγε) και να μου θυμίζει ποια είναι η θέση μας και που έπρεπε να είμαστε όταν έπαιζε ο Ολυμπιακός.
Το Σάββατο, στις 7/2, δεν κοιμηθήκαμε όλο το βράδυ. Μαζευτήκαμε στο λιμάνι, με μια μπύρα στο χέρι μέχρι το πρωί. Ξεχαστήκαμε με την κουβέντα, είχε φάει τότε μεγάλο κόλλημα με τον Γαλάκο. Όλο για αυτόν μιλούσε, ήταν τρελός και παλαβός για εκείνον. «Αύριο θα πάω, σίγουρα πράγματα! Να τον φιλήσω, να τον ακουμπήσω απλά, και μετά δεν θα πλυθώ μέχρι την άλλη Κυριακή…», έλεγε. «Δεν με χωράνε τα παπούτσια μου όταν τον βλέπω, θέλω να τα βγάλω και να τρέξω προς το μέρος του. Είναι ο Θεός ο ίδιος!», μονολογούσε.
«Μην βλαστημάς ρε Σπύρο», του έλεγα εγώ ο αφελής…
Πήγαμε σπίτι με τα ποδιά θυμάμαι. Από τον Πειραιά μέχρι το Χαλάνδρι, με την κουβέντα δεν καταλάβαμε τον ποδαρόδρομο. Την άλλη μέρα ο Σπύρος σήκωσε πυρετό. «Μας πήρε το αεράκι ρε Σπύρακλα», του είπα. Η κυρά Κατερίνα το θεώρησε απίθανο να σηκωθεί να πάει στον αγώνα.
«Άστη να λέει, δεν χάνω τον αγώνα με την χανούμισσα εγώ, και πεθαμένος θα πάω!».Θεέ μου, τι κουβέντα…
Ξεκινήσαμε από τις 11 να κατηφορίζουμε. Όλοι οι δρόμοι ντυμένοι στα κόκκινα, οδηγούσαν προς μια κατεύθυνση: στο Καραϊσκάκη. Σε όλη την διαδρομή ο Σπύρος ήταν χαμένος (όπως πάντα πριν από κάθε αγώνα), τραγούδαγε και μίλαγε μόνος του. «Φτάσαμε Μανωλιό, φτάσαμε! Κοίτα το, κοίτα το, είναι παράδεισος!». «Παράδεισος για εμάς και κόλαση για τους άλλους», του είπα και μας έπιασαν τα γέλια.
Στις 12 ήμασταν ήδη μέσα, Θύρα 7 όπως πάντα. Τα λεπτά άρχισαν να κυλούν. Το τόπι χανότανε μέσα στα ποδιά των παιχταράδων μας. Ένα γήπεδο «στο πόδι», χωρίς σταματημό, ένα γήπεδο κόλαση. Μετά από το 3ο λεπτό του παιχνιδιού, με ένα τρομερό κατέβασμα που έκανε ο Γαλάκος, έβαλε το πρώτο του γκολ. Αυτό ήταν. Το γήπεδο πήρε φωτιά, και μαζί με αυτό και η καρδιά του Σπύρου, ο οποίος γκρεμοτσακίστηκε από το κάγκελο μέσα στα πανηγύρια.Το κεφάλι του άνοιξε, αλλά ποιος έδινε σημασία. Ούτε ο ίδιος. Μέσα στα αίματα φώναζε: «Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ! Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ!».
«Ρε Σπύρακλα, πρόσεχε ρε. Θα σκοτωθείς ρε φίλε».«Υπάρχει πιο γλυκός θάνατος ρε; Να σου πω εγώ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ»…
Τέλος του ημιχρόνου.
Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε και ο Σπύρος έμεινε τελικά μαζί μου, δεν αισθανότανε και πολύ καλά. Όταν όμως ο Γαλάκος ξανακάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα, ανέβηκε πάλι στα κάγκελα και χοροπήδαγε σαν το κατσίκι… «Οικονομόπουλε, να τον προσεχείς αυτόν, θα σου καρφώσει κι άλλα!», έλεγε στον τερματοφύλακα.
Τα γκολ διαδέχονταν το ένα το άλλο. Η καρδιά μας είχε βγει από την θέση της και έκανε και αυτή τις βόλτες της μέσα στο γήπεδο. Ο Κουσουλάκης και ο Ορφανός είχαν ήδη βάλει από ένα γκολ. Το σκορ ήταν 4-0 και το γλέντι φούντωνε, γλέντι που έγινε ακόμα πιο ξέφρενο έπειτα από την τρελή κούρσα του Βαμβακούλα και το 5-0. Το όνειρο που ζούσαμε, ένα πραγματικό γεγονός πλέον, έφτασε στην αποκορύφωση του όταν ο Μάϊκ Γαλάκος στο 84′ έκανε το 6-0. Δεν θέλαμε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή, τίποτα άλλο δεν θα έφερνε την καρδιά μας σε τέτοιο παραλήρημα. Και έτσι ξαφνικά, όλα άρχισαν…
«Πάμε ρε! Πάμεεεεεε!!!»,
«Που πάνε όλοι ρε Σπύρο, που να πάμε;».
«Πάμε ρε σου λέω, πάμε να τους βρούμε ρεεεεε! Τα αγόρια μας, τους άρχοντες μας, πάμε που σου λέω!».
«Κάτσε ρε Σπύρο, δεν τελείωσε, ένα λεπτό έχει ακόμα, κάτσε…».
Που να ακούσει…
«Γαλάκο, σου ‘ρχομαι!», φώναζε. Άρχισε να τρέχει προς την έξοδο μαζί με τόσους άλλους. Τρέχαμε όλοι μαζί, με το μάτι να γυαλίζει απο χαρά και περηφάνια. Κοντά στο πρώτο σκαλί, πήγα να τον πιάσω.
«Μην χαθούμε, ρε!», του φώναζα. Λίγο πριν το πρώτο σκαλί, ξαφνικά, τον είδα να χάνεται, να πέφτει. Να πέφτουν όλοι από πάνω του, ο ένας μετά τον άλλον, με φόρα, με ορμή. Παντού φωνές, κραυγές, σπαραχτικές κραυγές… «Ρεεεεεεεεεεεεεεε! Ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!», φώναζα. «Σταματήστε, πέσαμε ρεεεεε!!!». Η φωνή μου, ένα τίποτα μέσα στον όχλο, όλοι τρέχανε όλο και πιο πολύ, χωρίς να ξέρουν ότι από κάτω βρίσκεται κόσμος. «Ανοίξτε ρεεεεεεεε!!! Ανοίξτε καθάρματα τις πόρτες!!! Ανοίξτε γαμώ το στανιό μου… ΣΠΥΡΟΟΟΟΟΟ, που είσαι ρεεεεεε… Ανοίξτε μαλάκες!!! Μηηηηηηη, μη τρέχετε, είμαστε κάτω ρεεεεεεε!!!»…
Λόγια, οδύνης λόγια, χαραγμένα σαν από κοφτερή λεπίδα πάνω στην καρδιά μου. Είχαν πέσει από πάνω μου παιδιά και από κάτω μου άλλα να φωνάζουν σπαρακτικά. Μετά από κάποια ώρα, κατάφερα να σηκωθώ ενώ ακόμα παλικάρια, το ένα μετά το άλλο, έπεφταν κάτω στις σκάλες.
Βλέπω, μέσα στον χαλασμό, τον Σπύρο σφηνωμένο στην γωνία της πόρτας. Ένα κουβάρι να φωνάζει: «Ααααααααααααα το κεφάλι μου, το κεφαλάκι μουυυυυυ…».
Πήγα κοντά του. Του έβγαλα το κεφάλι μέσα από το κάγκελο. Ήταν σαν ένα ξένο σώμα πάνω του, δεν το αισθανόταν. Βρήκαμε ένα άνοιγμα, μια τρύπα που προσπάθησαν να ανοίξουν στην πόρτα. Βγήκαμε έξω. Έσυρα σαν τσουβάλι τον Σπύρο στον περίβολο της θύρας, και τον πήρα στην αγκαλιά μου. Δεν ένιωθε τίποτα πάνω του. Του στερέωσα το κεφάλι στο τοίχο. Έβαλα τα κλάματα… Δεν θα μπορούσε να τον αναγνωρίσει ούτε η μανά του έτσι όπως ήταν…
«Σπύρο… Μίλα ρε φίλε. ΜΙΛΑΑΑΑ!!!».
«Πονάω…Το κεφάλι μου… Πονάω… Τι γίνεται;… Tι έγινε;… Πονάω Μανωλιό. Πονάωωωωωω…».«Σώπα, σώπα. Έρχονται ρε, έρχονται. Θα σε φτιάξουν ρε, μη μιλάς… Σώπα…».
«Γιατί φωνάζουν; Τι γίνεται ρε Mανωλιό. Τι γίνεται, τι μας κάνανε».
«Τίποτα, σταμάτα αγόρι μου, έρχονται».
Τον αφήνω, πάω προς την είσοδο να βοηθήσω. Περνάω το χέρι μου μέσα από την τρύπα, 10 άτομα το αρπάζουν. Προσπαθούσαν να γλιτώσουν, να βγούν. Δεν μπορούσα να πιάσω κανέναν. Έπιανα ένα χέρι, αλλά ήταν αδύνατον να ξεχωρίσω το υπόλοιπο σώμα. Μια μάζα όλα, χέρια, πόδια, μυαλά, όλα ένα… Έξω από την είσοδο, κόσμος να τρέχει να βοηθήσει, πανικός, κραυγές, κραυγές που σου έκαιγαν την ψυχή. Όλα μία κόλαση…
Τα πρώτα ασθενοφόρα έφτασαν. Έτρεξα στον Σπύρο.
«Σπύρακλα, έλα φτάσανε, έλα πάμε στον γιατρό, πάμε! Ακούς; Θα σε πάρω αγκαλιά να σε πάω μέχρι εκεί, ακούς; Κάνε υπομονή, ήρθαν…».
Δεν μιλούσε. Τα μάτια του τρεμόπαιζαν κλειστά, δεν μίλαγε, δεν κουνιόταν. Τα έχασα…
«Όχι ρε! Όχι… Σπύρο, κάνε κουράγιο, ήρθανε ρε. Έλα, και θα σου φέρω τον Γαλάκο να σε δει, ακούς;… Ακούς Σπύρο μου;… Έλα πάμε, πάμε αγόρι μου, πάμε…».
Τον παίρνω στην αγκαλιά μου. Το κεφάλι του κρεμόταν κάτω. Τον πάω στο πρώτο ασθενοφόρο που είδα μπροστά μου, είχαν μέσα αλλά δυο παιδιά.
«Πάρτε τον, πάρτε τον σας παρακαλώ. Δεν μιλάει, δεν σαλεύει, πάρτε τον!».
«Στο δίπλα, είναι άδειο. Στο δίπλα…», μου λέει ο νοσοκόμος.
Πάω δίπλα, τον παίρνει ένας γιατρός, τον βάζουν στο φορείο, του περνάνε ορούς και την μάσκα οξυγόνου και στο τέλος του φοράνε ένα κολάρο στο λαιμό. Μπαίνουμε μέσα και κατευθυνόμαστε προς το Τζάνειο. Στη διαδρομή, ο νοσοκόμος του μέτραγε την πίεση και του έκανε συνέχεια ενέσεις.
«Γιατρέ τι…Τι γίνεται, πες μου… Πες, ζει; Θα γίνει καλά; Πες μου, σε παρακαλώ, είμαι φίλος του, πες μου!».
«Πρέπει να έχει σπάσει τον λαιμό του, δύσκολα… Θα δούμε…».«Όχι… Όχι ρε Σπύρο, μην μου το κανείς αυτό, όχι… Έλα, ξύπνα! Ξύπνα!!!».
Με έπιασε πανικός. Έπεσα πάνω του και άρχισα να τον κουνάω πέρα δώθε. Του έβγαλα τον ορό από το χέρι κατά λάθος. Δεν καταλάβαινα τι μου γινόταν. Κρύωνα, ίδρωνα, είχα πάθει σοκ. Ο γιατρός με τράβηξε μακριά, έβαλε τον ορό στον Σπύρο, και μου είπε ότι δεν του κάνω καλό με αυτό τον τρόπο. Με ρώτησε αν ήθελα να μου κάνει μια ηρεμιστική ένεση.
«Όχι δεν θέλω τίποτα, καλά είμαι», του είπα.
Φτάσαμε στο νοσοκομείο. Ήδη ο πανικός είχε μεταφερθεί εκεί. Βγήκαμε, πήραν τρέχοντας στην εντατική τον Σπύρο. Εγώ πήγα στα ιατρεία να μου περάσουν μια γάζα στο κεφάλι, το είχα σκίσει. Μετά βγήκα και περίμενα τα νέα για τον φίλο μου. Άρχισα να κλαίω, μόλις συνειδητοποιούσα τι είχε γίνει. Ζήτησα από τους γιατρούς να πάρω τηλέφωνο την οικογένεια του Σπύρου. Πήρα τηλέφωνο σπίτι του…
«Μαρία, δώσε μου την μαμά σου… Κυρία Κατερίνα…».
Δεν πρόλαβα να τελειώσω την φράση μου…
«Μανωλιό, πες μου ότι είσαστε καλά! Βλέπουμε τηλεόραση, μάθαμε τι έγινε, πες μου μόνο αυτό…Γιατί κλαις αγόρι μου; Μην κλαις, πέρασε τώρα… Δώσε μου τον Σπύρο να ησυχάσω, δώσε μου να του μιλήσω στο τηλέφωνο…».«Κυρία Κατερίνα, ελάτε από δω… Δεν είναι καλά ο Σπύρος».
Η γυναίκα έπεσε, λιποθύμησε στο λεπτό. Επικράτησε πανικός. Ο θείος του πήρε το τηλέφωνο σαν πιο ψύχραιμος (ο πατέρας του είχε πεθάνει), ένας δεύτερος πατέρας για αυτόν. Του εξήγησα τι είχε συμβεί… Σε 15 λεπτά φτάσανε. Το χάος έξω από το νοσοκομείο επιβάρυνε την κατάσταση της κυρίας Κατερίνας, η οποία έχασε πάλι τις αισθήσεις της. Την πήγαν οι γιατροί να ξαπλώσει. Ο θείος του Σπύρου έκλαιγε ασταμάτητα. Πήγε να τον δει. Όταν βγήκε δεν μας μίλησε. Κατευθύνθηκε προς την έξοδο, πήρε φόρα, και κοπάνισε την γροθιά του στον τοίχο…
«Γιατί Θεέ μου…», φώναξε, «ΓΙΑΤΙ; Γιατί το παλικάρι μου ρε…».
Η μικρή του αδερφή έτρεξε προς το μέρος του, του έπιασε το πόδι και άρχισε να κλαίει. Αυτή την εικόνα την έβλεπες παντού, σε κάθε γωνία μέσα στο νοσοκομείο. Στον νεκροθάλαμο, μαζεύονταν συνέχεια συγγενείς, προσπαθούσαν να αναγνωρίσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Συνεχείς λιποθυμιές. Οι γιατροί τρέχανε να δώσουν τις πρώτες βοήθειες. Εγώ, η μητέρα του, ο θείος του και οι αδερφές του, καθόμασταν και περιμέναμε με αγωνία να έρθει κάποιος να μας πει κάτι, το παραμικρό. Νοσοκόμες και γιατροί, πήγαιναν μέσα έξω συνεχώς. Δεν τις κοιτούσα ποτέ, δεν ήθελα να έρθουν προς το μέρος μας. Το ένα παιδί μετά το άλλο έφευγε από την ζωή. Όλοι μπαίνανε στον ψυχρό θάλαμο με μια ελπίδα, να μην είναι ο δικός τους άνθρωπος ένα από τα σκορπισμένα πτώματα που βρίσκονταν κάτω στο δάπεδο του νεκροτομείου. Τα περισσότερα θύματα δεν είχαν ταυτότητα πάνω τους, οπότε έπρεπε να γίνει αναγνώριση από τους συγγενείς. Δεν υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα από το να είσαι με την αμφιβολία, να περιμένεις την σειρά σου να μπείς σε εκείνο το δωμάτιο, μη ξέροντας αν θα βγεις με το παιδί σου νεκρό στα χέρια σου ή όχι.
-------------------------
Από τότε ξαναπήγα στο γήπεδο, όχι αρκετές φορές όμως. Θυμάμαι πως όταν περνούσα έξω από το Καραϊσκάκη, ο πόνος γινόταν αβάσταχτος. Προσπαθώ ακόμα και τώρα να λέω στα παιδιά μου, για εκείνη την μοιραία μέρα. Τους έχω πει τα πάντα για τον ΣΠΥΡΑΚΛΑ, ο μικρός μου γιος πήρε το όνομά του.Η ζωή μου όλη περιστρέφεται γύρω από αυτό το γεγονός, θέλοντας και μη. Από τότε κάθε οικογένεια ζει το δικό της δράμα. Η μοίρα έπαιξε πολύ σκληρό παιχνίδι την μαύρη εκείνη ημέρα. Πολλές οικογένειες διαλύθηκαν, όπως η οικογένεια του 14χρονου Παναγιώτη Τουμανίδη. Μετά τον θάνατο του Παναγιώτη, πέθανε ο πατέρας, η γιαγιά, και η αδερφή του (26 μόλις χρόνων).
«Πάμε ρε Σπυράκι να πιούμε καμιά μπυρίτσα και να πειράξουμε καμιά ψόφια», του έλεγα.
«Τι λες ρε Μανωλιό, μυαλό κουκούτσι έχεις! Ο Θρύλος παίζει και εσύ μου λες για γυναίκες. Άσε με ρε, είμαι μικρός ακόμα για τέτοια. Έχω καιρό…», έλεγε.
Όλοι νομίζαμε ότι είχε καιρό να ζήσει την ζωή του, να χαρεί τον Ολυμπιακό του. Η οικογένεια του, οι φίλοι του, όλοι μας. Κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί η έστω να περάσει από το μυαλό του, αυτό που θα γινότανε εκείνη την μέρα και τι παγίδα μας είχε στήσει ο θάνατος. Η θύρα θανάτου…
Εγώ, ο Μανωλιός, 18 χρόνων τότε, Ολυμπιακός με τις ώρες μου, είχα τον Σπύρο να με βάζει σε τάξη (όπως έλεγε) και να μου θυμίζει ποια είναι η θέση μας και που έπρεπε να είμαστε όταν έπαιζε ο Ολυμπιακός.
Το Σάββατο, στις 7/2, δεν κοιμηθήκαμε όλο το βράδυ. Μαζευτήκαμε στο λιμάνι, με μια μπύρα στο χέρι μέχρι το πρωί. Ξεχαστήκαμε με την κουβέντα, είχε φάει τότε μεγάλο κόλλημα με τον Γαλάκο. Όλο για αυτόν μιλούσε, ήταν τρελός και παλαβός για εκείνον. «Αύριο θα πάω, σίγουρα πράγματα! Να τον φιλήσω, να τον ακουμπήσω απλά, και μετά δεν θα πλυθώ μέχρι την άλλη Κυριακή…», έλεγε. «Δεν με χωράνε τα παπούτσια μου όταν τον βλέπω, θέλω να τα βγάλω και να τρέξω προς το μέρος του. Είναι ο Θεός ο ίδιος!», μονολογούσε.
«Μην βλαστημάς ρε Σπύρο», του έλεγα εγώ ο αφελής…
Πήγαμε σπίτι με τα ποδιά θυμάμαι. Από τον Πειραιά μέχρι το Χαλάνδρι, με την κουβέντα δεν καταλάβαμε τον ποδαρόδρομο. Την άλλη μέρα ο Σπύρος σήκωσε πυρετό. «Μας πήρε το αεράκι ρε Σπύρακλα», του είπα. Η κυρά Κατερίνα το θεώρησε απίθανο να σηκωθεί να πάει στον αγώνα.
«Άστη να λέει, δεν χάνω τον αγώνα με την χανούμισσα εγώ, και πεθαμένος θα πάω!».Θεέ μου, τι κουβέντα…
Ξεκινήσαμε από τις 11 να κατηφορίζουμε. Όλοι οι δρόμοι ντυμένοι στα κόκκινα, οδηγούσαν προς μια κατεύθυνση: στο Καραϊσκάκη. Σε όλη την διαδρομή ο Σπύρος ήταν χαμένος (όπως πάντα πριν από κάθε αγώνα), τραγούδαγε και μίλαγε μόνος του. «Φτάσαμε Μανωλιό, φτάσαμε! Κοίτα το, κοίτα το, είναι παράδεισος!». «Παράδεισος για εμάς και κόλαση για τους άλλους», του είπα και μας έπιασαν τα γέλια.
Στις 12 ήμασταν ήδη μέσα, Θύρα 7 όπως πάντα. Τα λεπτά άρχισαν να κυλούν. Το τόπι χανότανε μέσα στα ποδιά των παιχταράδων μας. Ένα γήπεδο «στο πόδι», χωρίς σταματημό, ένα γήπεδο κόλαση. Μετά από το 3ο λεπτό του παιχνιδιού, με ένα τρομερό κατέβασμα που έκανε ο Γαλάκος, έβαλε το πρώτο του γκολ. Αυτό ήταν. Το γήπεδο πήρε φωτιά, και μαζί με αυτό και η καρδιά του Σπύρου, ο οποίος γκρεμοτσακίστηκε από το κάγκελο μέσα στα πανηγύρια.Το κεφάλι του άνοιξε, αλλά ποιος έδινε σημασία. Ούτε ο ίδιος. Μέσα στα αίματα φώναζε: «Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ! Ο-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ!».
«Ρε Σπύρακλα, πρόσεχε ρε. Θα σκοτωθείς ρε φίλε».«Υπάρχει πιο γλυκός θάνατος ρε; Να σου πω εγώ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ»…
Τέλος του ημιχρόνου.
Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε και ο Σπύρος έμεινε τελικά μαζί μου, δεν αισθανότανε και πολύ καλά. Όταν όμως ο Γαλάκος ξανακάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα, ανέβηκε πάλι στα κάγκελα και χοροπήδαγε σαν το κατσίκι… «Οικονομόπουλε, να τον προσεχείς αυτόν, θα σου καρφώσει κι άλλα!», έλεγε στον τερματοφύλακα.
Τα γκολ διαδέχονταν το ένα το άλλο. Η καρδιά μας είχε βγει από την θέση της και έκανε και αυτή τις βόλτες της μέσα στο γήπεδο. Ο Κουσουλάκης και ο Ορφανός είχαν ήδη βάλει από ένα γκολ. Το σκορ ήταν 4-0 και το γλέντι φούντωνε, γλέντι που έγινε ακόμα πιο ξέφρενο έπειτα από την τρελή κούρσα του Βαμβακούλα και το 5-0. Το όνειρο που ζούσαμε, ένα πραγματικό γεγονός πλέον, έφτασε στην αποκορύφωση του όταν ο Μάϊκ Γαλάκος στο 84′ έκανε το 6-0. Δεν θέλαμε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή, τίποτα άλλο δεν θα έφερνε την καρδιά μας σε τέτοιο παραλήρημα. Και έτσι ξαφνικά, όλα άρχισαν…
«Πάμε ρε! Πάμεεεεεε!!!»,
«Που πάνε όλοι ρε Σπύρο, που να πάμε;».
«Πάμε ρε σου λέω, πάμε να τους βρούμε ρεεεεε! Τα αγόρια μας, τους άρχοντες μας, πάμε που σου λέω!».
«Κάτσε ρε Σπύρο, δεν τελείωσε, ένα λεπτό έχει ακόμα, κάτσε…».
Που να ακούσει…
«Γαλάκο, σου ‘ρχομαι!», φώναζε. Άρχισε να τρέχει προς την έξοδο μαζί με τόσους άλλους. Τρέχαμε όλοι μαζί, με το μάτι να γυαλίζει απο χαρά και περηφάνια. Κοντά στο πρώτο σκαλί, πήγα να τον πιάσω.
«Μην χαθούμε, ρε!», του φώναζα. Λίγο πριν το πρώτο σκαλί, ξαφνικά, τον είδα να χάνεται, να πέφτει. Να πέφτουν όλοι από πάνω του, ο ένας μετά τον άλλον, με φόρα, με ορμή. Παντού φωνές, κραυγές, σπαραχτικές κραυγές… «Ρεεεεεεεεεεεεεεε! Ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!», φώναζα. «Σταματήστε, πέσαμε ρεεεεε!!!». Η φωνή μου, ένα τίποτα μέσα στον όχλο, όλοι τρέχανε όλο και πιο πολύ, χωρίς να ξέρουν ότι από κάτω βρίσκεται κόσμος. «Ανοίξτε ρεεεεεεεε!!! Ανοίξτε καθάρματα τις πόρτες!!! Ανοίξτε γαμώ το στανιό μου… ΣΠΥΡΟΟΟΟΟΟ, που είσαι ρεεεεεε… Ανοίξτε μαλάκες!!! Μηηηηηηη, μη τρέχετε, είμαστε κάτω ρεεεεεεε!!!»…
Λόγια, οδύνης λόγια, χαραγμένα σαν από κοφτερή λεπίδα πάνω στην καρδιά μου. Είχαν πέσει από πάνω μου παιδιά και από κάτω μου άλλα να φωνάζουν σπαρακτικά. Μετά από κάποια ώρα, κατάφερα να σηκωθώ ενώ ακόμα παλικάρια, το ένα μετά το άλλο, έπεφταν κάτω στις σκάλες.
Βλέπω, μέσα στον χαλασμό, τον Σπύρο σφηνωμένο στην γωνία της πόρτας. Ένα κουβάρι να φωνάζει: «Ααααααααααααα το κεφάλι μου, το κεφαλάκι μουυυυυυ…».
Πήγα κοντά του. Του έβγαλα το κεφάλι μέσα από το κάγκελο. Ήταν σαν ένα ξένο σώμα πάνω του, δεν το αισθανόταν. Βρήκαμε ένα άνοιγμα, μια τρύπα που προσπάθησαν να ανοίξουν στην πόρτα. Βγήκαμε έξω. Έσυρα σαν τσουβάλι τον Σπύρο στον περίβολο της θύρας, και τον πήρα στην αγκαλιά μου. Δεν ένιωθε τίποτα πάνω του. Του στερέωσα το κεφάλι στο τοίχο. Έβαλα τα κλάματα… Δεν θα μπορούσε να τον αναγνωρίσει ούτε η μανά του έτσι όπως ήταν…
«Σπύρο… Μίλα ρε φίλε. ΜΙΛΑΑΑΑ!!!».
«Πονάω…Το κεφάλι μου… Πονάω… Τι γίνεται;… Tι έγινε;… Πονάω Μανωλιό. Πονάωωωωωω…».«Σώπα, σώπα. Έρχονται ρε, έρχονται. Θα σε φτιάξουν ρε, μη μιλάς… Σώπα…».
«Γιατί φωνάζουν; Τι γίνεται ρε Mανωλιό. Τι γίνεται, τι μας κάνανε».
«Τίποτα, σταμάτα αγόρι μου, έρχονται».
Τον αφήνω, πάω προς την είσοδο να βοηθήσω. Περνάω το χέρι μου μέσα από την τρύπα, 10 άτομα το αρπάζουν. Προσπαθούσαν να γλιτώσουν, να βγούν. Δεν μπορούσα να πιάσω κανέναν. Έπιανα ένα χέρι, αλλά ήταν αδύνατον να ξεχωρίσω το υπόλοιπο σώμα. Μια μάζα όλα, χέρια, πόδια, μυαλά, όλα ένα… Έξω από την είσοδο, κόσμος να τρέχει να βοηθήσει, πανικός, κραυγές, κραυγές που σου έκαιγαν την ψυχή. Όλα μία κόλαση…
Τα πρώτα ασθενοφόρα έφτασαν. Έτρεξα στον Σπύρο.
«Σπύρακλα, έλα φτάσανε, έλα πάμε στον γιατρό, πάμε! Ακούς; Θα σε πάρω αγκαλιά να σε πάω μέχρι εκεί, ακούς; Κάνε υπομονή, ήρθαν…».
Δεν μιλούσε. Τα μάτια του τρεμόπαιζαν κλειστά, δεν μίλαγε, δεν κουνιόταν. Τα έχασα…
«Όχι ρε! Όχι… Σπύρο, κάνε κουράγιο, ήρθανε ρε. Έλα, και θα σου φέρω τον Γαλάκο να σε δει, ακούς;… Ακούς Σπύρο μου;… Έλα πάμε, πάμε αγόρι μου, πάμε…».
Τον παίρνω στην αγκαλιά μου. Το κεφάλι του κρεμόταν κάτω. Τον πάω στο πρώτο ασθενοφόρο που είδα μπροστά μου, είχαν μέσα αλλά δυο παιδιά.
«Πάρτε τον, πάρτε τον σας παρακαλώ. Δεν μιλάει, δεν σαλεύει, πάρτε τον!».
«Στο δίπλα, είναι άδειο. Στο δίπλα…», μου λέει ο νοσοκόμος.
Πάω δίπλα, τον παίρνει ένας γιατρός, τον βάζουν στο φορείο, του περνάνε ορούς και την μάσκα οξυγόνου και στο τέλος του φοράνε ένα κολάρο στο λαιμό. Μπαίνουμε μέσα και κατευθυνόμαστε προς το Τζάνειο. Στη διαδρομή, ο νοσοκόμος του μέτραγε την πίεση και του έκανε συνέχεια ενέσεις.
«Γιατρέ τι…Τι γίνεται, πες μου… Πες, ζει; Θα γίνει καλά; Πες μου, σε παρακαλώ, είμαι φίλος του, πες μου!».
«Πρέπει να έχει σπάσει τον λαιμό του, δύσκολα… Θα δούμε…».«Όχι… Όχι ρε Σπύρο, μην μου το κανείς αυτό, όχι… Έλα, ξύπνα! Ξύπνα!!!».
Με έπιασε πανικός. Έπεσα πάνω του και άρχισα να τον κουνάω πέρα δώθε. Του έβγαλα τον ορό από το χέρι κατά λάθος. Δεν καταλάβαινα τι μου γινόταν. Κρύωνα, ίδρωνα, είχα πάθει σοκ. Ο γιατρός με τράβηξε μακριά, έβαλε τον ορό στον Σπύρο, και μου είπε ότι δεν του κάνω καλό με αυτό τον τρόπο. Με ρώτησε αν ήθελα να μου κάνει μια ηρεμιστική ένεση.
«Όχι δεν θέλω τίποτα, καλά είμαι», του είπα.
Φτάσαμε στο νοσοκομείο. Ήδη ο πανικός είχε μεταφερθεί εκεί. Βγήκαμε, πήραν τρέχοντας στην εντατική τον Σπύρο. Εγώ πήγα στα ιατρεία να μου περάσουν μια γάζα στο κεφάλι, το είχα σκίσει. Μετά βγήκα και περίμενα τα νέα για τον φίλο μου. Άρχισα να κλαίω, μόλις συνειδητοποιούσα τι είχε γίνει. Ζήτησα από τους γιατρούς να πάρω τηλέφωνο την οικογένεια του Σπύρου. Πήρα τηλέφωνο σπίτι του…
«Μαρία, δώσε μου την μαμά σου… Κυρία Κατερίνα…».
Δεν πρόλαβα να τελειώσω την φράση μου…
«Μανωλιό, πες μου ότι είσαστε καλά! Βλέπουμε τηλεόραση, μάθαμε τι έγινε, πες μου μόνο αυτό…Γιατί κλαις αγόρι μου; Μην κλαις, πέρασε τώρα… Δώσε μου τον Σπύρο να ησυχάσω, δώσε μου να του μιλήσω στο τηλέφωνο…».«Κυρία Κατερίνα, ελάτε από δω… Δεν είναι καλά ο Σπύρος».
Η γυναίκα έπεσε, λιποθύμησε στο λεπτό. Επικράτησε πανικός. Ο θείος του πήρε το τηλέφωνο σαν πιο ψύχραιμος (ο πατέρας του είχε πεθάνει), ένας δεύτερος πατέρας για αυτόν. Του εξήγησα τι είχε συμβεί… Σε 15 λεπτά φτάσανε. Το χάος έξω από το νοσοκομείο επιβάρυνε την κατάσταση της κυρίας Κατερίνας, η οποία έχασε πάλι τις αισθήσεις της. Την πήγαν οι γιατροί να ξαπλώσει. Ο θείος του Σπύρου έκλαιγε ασταμάτητα. Πήγε να τον δει. Όταν βγήκε δεν μας μίλησε. Κατευθύνθηκε προς την έξοδο, πήρε φόρα, και κοπάνισε την γροθιά του στον τοίχο…
«Γιατί Θεέ μου…», φώναξε, «ΓΙΑΤΙ; Γιατί το παλικάρι μου ρε…».
Η μικρή του αδερφή έτρεξε προς το μέρος του, του έπιασε το πόδι και άρχισε να κλαίει. Αυτή την εικόνα την έβλεπες παντού, σε κάθε γωνία μέσα στο νοσοκομείο. Στον νεκροθάλαμο, μαζεύονταν συνέχεια συγγενείς, προσπαθούσαν να αναγνωρίσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Συνεχείς λιποθυμιές. Οι γιατροί τρέχανε να δώσουν τις πρώτες βοήθειες. Εγώ, η μητέρα του, ο θείος του και οι αδερφές του, καθόμασταν και περιμέναμε με αγωνία να έρθει κάποιος να μας πει κάτι, το παραμικρό. Νοσοκόμες και γιατροί, πήγαιναν μέσα έξω συνεχώς. Δεν τις κοιτούσα ποτέ, δεν ήθελα να έρθουν προς το μέρος μας. Το ένα παιδί μετά το άλλο έφευγε από την ζωή. Όλοι μπαίνανε στον ψυχρό θάλαμο με μια ελπίδα, να μην είναι ο δικός τους άνθρωπος ένα από τα σκορπισμένα πτώματα που βρίσκονταν κάτω στο δάπεδο του νεκροτομείου. Τα περισσότερα θύματα δεν είχαν ταυτότητα πάνω τους, οπότε έπρεπε να γίνει αναγνώριση από τους συγγενείς. Δεν υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα από το να είσαι με την αμφιβολία, να περιμένεις την σειρά σου να μπείς σε εκείνο το δωμάτιο, μη ξέροντας αν θα βγεις με το παιδί σου νεκρό στα χέρια σου ή όχι.
-------------------------
Από τότε ξαναπήγα στο γήπεδο, όχι αρκετές φορές όμως. Θυμάμαι πως όταν περνούσα έξω από το Καραϊσκάκη, ο πόνος γινόταν αβάσταχτος. Προσπαθώ ακόμα και τώρα να λέω στα παιδιά μου, για εκείνη την μοιραία μέρα. Τους έχω πει τα πάντα για τον ΣΠΥΡΑΚΛΑ, ο μικρός μου γιος πήρε το όνομά του.Η ζωή μου όλη περιστρέφεται γύρω από αυτό το γεγονός, θέλοντας και μη. Από τότε κάθε οικογένεια ζει το δικό της δράμα. Η μοίρα έπαιξε πολύ σκληρό παιχνίδι την μαύρη εκείνη ημέρα. Πολλές οικογένειες διαλύθηκαν, όπως η οικογένεια του 14χρονου Παναγιώτη Τουμανίδη. Μετά τον θάνατο του Παναγιώτη, πέθανε ο πατέρας, η γιαγιά, και η αδερφή του (26 μόλις χρόνων).
ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΛΑΡΙΝΙΣΤΑΣ
Πέθανε σε ηλικία 73 χρόνων ο σπουδαίος κλαρινίστας Γιάννης Βασιλόπουλος. Γεννημένος στο Αγρίνιο το 1938, ο Βασιλόπουλος ανήκει σε πολύ μεγάλη οικογένεια μουσικών και θεωρείται ο σημαντικότερος κλαρινίστας του δημοτικού και λαϊκού τραγουδιού την τελευταία πεντηκονταετία. Έχει συμμετάσχει σε χιλιάδες δημόσιες εκτελέσεις και ηχογραφήσεις τραγουδιών, δημοτικών, λαϊκών και έντεχνων, με τους Στέλιο Καζαντζίδη, Γιώργο Παπασιδέρη, Τάκη Καρναβά, Γιώργο Νταλάρα, Ελένη Βιτάλη, Γλυκερία, κ.ά. Έγραψε πολλά τραγούδια. Συνεργάστηκε με τους γνωστότερους συνθέτες, μεταξύ των οποίων οι Β. Τσιτσάνης, Γ. Ζαμπέτας, Χ. Χάλαρης και Σ. Ξαρχάκος (είναι σολίστας στο ντοκιμαντέρ με μουσική του Ξαρχάκου «Η Ελλάδα της Μελίνας). Ταξίδεψε και έπαιξε για τους Έλληνες της Διασποράς στην Αυστραλία, την Ευρώπη και την Αμερική.Εκτός από τις συμμετοχές σε εκατοντάδες ηχογραφήσεις, κυκλοφόρησαν αρκετοί δίσκοι στις 45 και 33 στροφές με σόλο του Γιάννη Βασιλόπουλου, από την Κολούμπια, τη Μίνως κ.ά., και, πιο πρόσφατα, από το Ντέφι (Χρυσό κλαρίνο: Αυτοσχεδιασμοί ψυχής).Ο Γιάννης Βασιλόπουλος είναι ο μουσικός που μετέφερε περήφανα και δημιουργικά την ελληνική παράδοση στη νεότερη εποχή με τα πνευμόνια, τα χείλη και τα δάχτυλά του, συμμετέχοντας ταυτόχρονα στη διαμόρφωση της σύγχρονης λαϊκής μουσικής. Ο Βασιλόπουλος τίμησε τη μεγάλη οικογένεια των τσιγγάνων, αλλά η συνεισφορά του στον τόπο δεν είχε όρια: ήταν για την πατρίδα και για τους Έλληνες σ’ όλο τον κόσμο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
















